جا است ، به همين جهت است كه مشايخ علماى ما - كه نامشان برده شد - بر آن اعتماد كرده‌اند . به‌هرحال از اين حديث و دعاى ياد شده چند مطلب استفاده مىشود : اوّل : استحباب دعا دربارهء حضرت حجت عليه السّلام و درخواست تعجيل فرج آن حضرت بعد از نماز ظهر . دوم : مستحب بودن بلند كردن دست‌ها هنگام دعا كردن براى آن حضرت عليه السّلام . سوم : استحباب شفاعت خواستن از امامان عليهم السّلام و درخواست خود را با سوگند دادن به حق ايشان پيش از دعا و تقاضاى حاجت . چهارم : استحباب مقدم داشتن حمد و ثناى الهى پيش از عرض حاجت . پنجم : استحباب مقدم داشتن درود و صلوات بر محمد و آل او عليه السّلام پيش از طلب حاجت . ششم : پاك كردن دل از گناهان به وسيلهء استغفار و مانند آن ، تا از لوث آلودگىها پاكيزه شود و آمادهء اجابت گردد ، كه درخواست مغفرت و آزادى از آتش بر اين امر دلالت دارد . و امّا امامان عليهم السّلام در مواردى درخواست مغفرت مىكرده‌اند با اين‌كه - به دلايل عقلى و نقلى و به اجماع - معصوم بودنشان ثابت است . وجوهى در توجيه آن بيان كرده‌اند كه اين‌جا مجال ذكر آن‌ها نيست . هفتم : اين‌كه منظور از ولى - هرگاه كه به‌طور مطلق ياد شود - در سخنان و دعاهاى امامان عليهم السّلام وجود مقدس مولايمان صاحب الزمان عليه السّلام است ، در بخش پنجم نيز دلالت بر اين معنى گذشت . هشتم : استحباب دعا كردن دربارهء اصحاب و ياران آن حضرت عليه السّلام . نهم : اين‌كه امام عليه السّلام شاهد و ناظر كارها و افعال بندگان است ، و هميشه آن‌ها را مشاهده مىكند ، دليل بر اين معنى جملهء : « و عينك فى عبادك » مىباشد ، شواهد ديگرى بر اين مطلب نيز قبلا گذشت . دهم : اين‌كه از جمله القاب مولايمان حضرت حجت عليه السّلام : نور آل محمد عليهم السّلام مىباشد ، در روايات نيز شواهدى بر اين امر هست كه محقق نورى برخى از آن‌ها را در كتاب « النجم الثاقب » « 1 » خود آورده است . يازدهم : اين‌كه امام عصر - عجّل اللّه فرجه الشريف - پس از امير المؤمنين و امام حسن و امام حسين ، از

--> ( 1 ) . النجم الثاقب ، 63 .