مىگويم : منظور اين است كه وجوب معرفت و شناخت خدا و رسول از نظر رتبه مقدّم است بر وجوب شناخت امام ، نه اين‌كه نفى وجوب امام شده باشد از كسى كه خدا و رسول را نمىشناسد . به عبارت ديگر بر هركس در مرحلهء اوّل لازم و واجب است خدا و رسول او را بشناسد و در مرحلهء دوم نسبت به امام و پيشوايى كه خداوند براى او تعيين فرموده شناخت و معرفت پيدا كند . 6 - در خبر صحيح از محمد بن مسلم روايت است كه گفت : شنيدم حضرت باقر عليه السّلام مىفرمود : هركه ديندارى خدا كند درحالىكه خود را در آن به رنج اندازد ولى امام منصوب از طرف خدا براى او نباشد ، تلاش او پذيرفته نيست و گمراه و سرگردان است ، و خداوند كردار او را بد مىشمارد . او به مانند گوسفندى است كه از چوپان و گله خود گم شده و شب‌وروز مىجهد و مىدود ، مىرود ، مىآيد و شب گلهء غريبى ببيند و بدان دل نهد و فريب آن بخورد و با آن در آغلش شب را بگذراند ، هنگامى كه چوپان ، گلهء خود را براند ، آن چوپان و گله را نشناسد و سرگردان بجهد و چوپان و گلهء خود را بطلبد ، و گله‌اى با چوپانش ببيند و بدان دل نهد و فريفته گردد ، و چوپان بر آن بانگ زند كه : به چوپان و گلهء خودت پيوند ، زيرا تو گم‌گشته و سرگردانى و از چوپان و گله‌ات بركنارى ، و آن گوسفند گم‌شده ، هراسان و سرگردان و تنها بجهد و چوپانى ندارد كه او را به چراگاه خودش رهبرى كند يا برگرداند . در همين اثنا كه حيران است ، بناگاه گرگ از گم‌شدنش فرصت‌جويى كند و او را بخورد . « و اللّه يا محمّد من أصبح من هذه الأمّة لا إمام له من اللّه عزّ و جلّ طاهر [ ظاهر ] عادل أصبح ضالّا تائها . . . » ؛ به خدا قسم اى محمد ! حال كسى كه در اين امّت به دامان امامى كه طاهر [ يا ظاهر ] منصوب از طرف خداوند بوده باشد دست نزند ، گم شده و سرگردان است و اگر براين‌حال بميرد در كفر يا نفاق مرده است . اى محمد ! بدان كه رهبران ستم و پيروانشان از دين خدا بركنارند ، راستى كه گمراهند و گمراه‌كننده و همه كارهايشان مانند خاكسترى است در برابر گردباد روز طوفانى ، به هيچ‌وجه بر آنچه كسب كرده‌اند دسترسى ندارند . اين است همان گمراهى دور . « 1 » مىگويم : اين‌كه مىفرمايد : « من أصبح من هذه الأمّة لا إمام له من اللّه عزّ و جلّ طاهر [ ظاهر ] عادل . . . » ؛ اگر در متن حديث طاهر باشد ، منظور عصمت امام است ، يعنى هركه دست به دامن

--> ( 1 ) . اصول كافى : 1 / 374 .