غايب شده . پس اقتباس نمىشود از او علم » ؛ « 1 » - تا وقت ظهور - يعنى به اسباب ظاهرهء متداوله از براى هر كس در هر وقت ، چنان چه ميسّر بود در عصر هر امامى - غير از آن جناب كه قصر مرتفع بودند - اگر مانع خارجى نبود . پس منافات ندارد با آن چه ذكر خواهيم نمود در باب دهم از تمكّن انتفاع به علم و ساير فيوضات از آن جناب به غير اسباب متعارفه از براى خواص ، بلكه غير ايشان نيز « 2 » . بيست و دوم : بلد الامين يعنى قلعهء محكم خداوند كه كسى را به وى تسلّطى نيست . فاضل متتبّع ، ميرزا محمّد رضا مدرّس در جنّات الخلود ، « 3 » آن را از القاب آن جناب شمرده . بيست و سوم : بهرام بيست و چهارم : بندهء يزدان اين دو ، اسم آن حضرت است در كتاب ايستاع ؛ « 4 » چنانچه در ذخيرة الالباب ذكر نموده . بيست و پنجم : پرويز با « باى » پهلويّه اسم آن جناب است در كتاب برزين از فرس ، « 5 » چنان چه در

--> ( 1 ) . تفسير القمى ، ج 2 ، ص 85 . ( 2 ) . در ماء معين كلامى خواهد آمد مناسب اين مقام . منه . [ مرحوم مؤلّف ] ( 3 ) . هو الله ؛ صاحب جنات الخلود از فضلاى معروفين است و به غايت متتبّع و خبير بوده ، شيخ حرّ در امل الآمل فرموده : امير كبير سيد محمد رضا حسينى منشى الممالك ، عالم فاضل ، معاصر محدّث جليل القدر است . از مؤلفات اوست : كشف الآيات كه عجيب است و تفسير قرآن كه كثير است ، زياده از سى جلد عربى و فارسى است ، جمع نموده در آن احاديثى را با ترجمهء آنها ، ساكن اصفهان است . انتهى . حقير بعضى از مجلدات آن را ديدم ، الحق در جمع آثار اهل بيت عليهم السّلام بىنظير است و حظّش در نهايت زيادت بود . منه . [ مرحوم مؤلف ] ( 4 ) . ر . ك : تذكرة الائمه ، ص 184 . ( 5 ) . اصل : رفرس