و فرمود : « نهم از امامان كه از صلب حسين هستند ، قائم اهل بيت من و مهدى امّت من است و شبيه‌ترين مردمان است به من در شمايل و افعال و اقوال خود . ظاهر خواهد شد بعد از غايب بودن دراز و حيرت مضلّه . » ظاهرا مراد از حيرت مضلّه آن است كه در زمان غيبت آن حضرت ، مردمان را حيرت دست دهد از بس آن كه غايب بودن آن حضرت به طول كشد به مرتبه‌اى كه آنهايى كه قلوب ايشان ممتحن نباشد به ايمان ، كار ايشان به ضلالت كشد . پس فرمود : « مهدى آشكار سازد امر خدا را و ظاهر گرداند دين خدا را و مؤيّد گردد به يارى كردن خدا ، و ملايكه نصرت نمايند او را و پر كند زمين را از عدل و داد ، هم چنان كه پر شده باشد از ظلم و جور . » « 1 » پانزدهم : نيز روايت كرده از على بن الحكم از جعفر بن سليمان الضبعى از سعيد بن طريف از اصبغ بن نباته از سلمان فارسى كه گفت : خطبه‌اى خواند رسول خدا بر ما و فرمود : « اى گروه مردمان ! من رحلت‌كننده‌ام عن قريب و روانه‌شونده‌ام به مغيب . وصيّت مىكنم شما را دربارهء عترت خود كه نيكو كنيد با عترت من و بپرهيزيد از بدعت ، پس به درستى كه هر بدعتى ضلالت است و لا محاله اهل ضلالت در جهنم‌اند . اى گروه مردمان ! هر كس نبيند آفتاب را ، پس مىبايد چنگ در زند و متمسّك شود به ماه . هر كس گم كند و نيابد ماه را ، مىبايد متمسّك شود به فرقدين و هرگاه نيابد فرقدين را متمسّك شويد به ستاره‌هاى روشن . بعد از من مىگويم مر شما را ، پس بدانيد كه قول من قول خداست . پس مخالفت نورزيد خدا را در آن چيز را كه امر كرد شما را به آن . خدا مىداند كه من رسانيدم به شما هر چه را كه امر كرد مرا به آن و شاهد مىگيرم خداى را بر خود و بر شما . » سلمان گفت كه چون پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله و سلّم از منبر به زير آمد ، از پى او رفتم تا داخل خانهء عايشه شد . پس من در آمدم و گفتم : « پدر و مادرم فداى تو باد اى رسول خدا ! شنيدم كه فرموديد هرگاه نيابيد آفتاب را ، متمسّك به ماه شويد و چون گم كرديد ماه را ، متمسّك

--> ( 1 ) . ر . ك : كفاية المهتدى [ گزيده ] ، ص 77 ، حديث دوازدهم .