قلب‌هاى ايشان بر قلب آدم است و براى او چهل تن است كه قلبشان بر قلب موسى است و براى او هفت تن است كه قلبشان بر قلب ابراهيم است و براى او پنج تن است كه قلبشان بر قلب جبرئيل است و براى او سه تن است كه قلبشان بر قلب ميكاييل است و براى او يك شخص كه قلب او بر قلب اسرافيل است ؛ هر زمان كه آن يك نفر بميرد ، به جايش خداوند مىگذارد از آن سه و هرگاه از آن سه ، يكى بميرد ، خدا به جايش مىگذارد از آن پنج ، و هر وقت كه از آن پنج ، يكى بميرد ، خداوند به جايش مىگذارد از آن هفت و اگر از آن هفت يكى درگذرد ، خداوند به جايش مىگذارد از آن چهل و هرگاه از آن چهل ، يكى بميرد ، خدا به جايش مىگذارد از آن ، سى صد و هرگاه از سى صد ، كسى بميرد ، خدا به جايش مىگذارد از عامّه . به ايشان دفع مىكند خداوند ، بلا را از اين امّت . » شيخ علاء الدين در عروة گويد : « ايشان را طىّ زمين و رفتن بر روى آب هست و از چشم مردم پوشيده باشند و مجتمع شوند در جاى تنگ ، مملوّ از اهل شهادت . چنان چه بدن ايشان به بدن غير ممسوس نشود و سايهء ايشان مرئى نگردد و به آواز بلند قرآن و اشعار خوانند و گريه و وجد و رقص كنند و كس آواز ايشان نشنود و توانند كه خسيس را نفيس كنند و سازند و ايثار بر محتاجان كنند و در بلاد ربع مسكون متردّد باشند و هر سال دو بار مجتمع شوند . يك بار در روز عرفه به عرفات و يك بار در رجب در جايى كه مأمور شده باشند . » ملّا حسين ميبدى از معروفين علماى ايشان است و جمله‌اى از تصانيف او را مانند شرح هداية الحكمه و شرح كافيه و جام گيتى نما و شرح ديوان مذكور را كاتب چلبى در كشف الظّنون « 1 » ثبت نموده و به كلمات او استشهاد مىكنند و امّا آن چه گفته كه براى حضرت ، علم اولين و آخرين را ثابت مىكنند ، راست گفته و لكن معلوم نيست آن چه جمهور اماميّه در حقّ آن جناب گويند ، بيشتر باشد از آن چه اهل سنّت براى اقطاب و مشايخ خود گويند .

--> ( 1 ) . كشف الظنون ، ج 1 ، ص 802 .