جاى او نشست و باقى ماند در رتبهء قطبيت ، نوزده سال . آنگاه خداى تعالى او را از اين جهان با روح و ريحان برد و قائم مقام او شد عثمان بن يعقوب جوينى خراسانى و نماز كرد بر او جميع اصحابش و دفن كردند در مدينهء رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلّم تا آخر مزخرفات كه بايد حقّ قلم و كاغذ را نگاه داشت . ملّا حسين ميبدى شارح ديوان ، قريب به اين كلمات را در شرح ديوان گفته و گويا او هم از علاء الدوله برداشته كه از كثرت اقاويل شنيعه ، مردود الطرفين است و تمام امّت را بهشتى مىداند ، امّا با شفاعت ؛ و فرقهء ناجيه كه منحصر در يكى است ، آنانند كه بىشفاعت به بهشت روند . بلكه در اصل مذهب ، مشوّش ؛ چنان چه در رياض از بعض از رسايل او نقل كرده كه او گفت : من در بعضى مسائل به قول شيعه مىگويم و در بعضى به قول اهل سنّت و من ، عايشه و ساير ازواج نبى را مدح مىكنم . پس ، شيعه مرا ملامت مىكند و يزيد و اشباه او را لعن مىكنم ، پس اهل سنّت مرا سرزنش مىنمايند و شتم مىكنند . قاضى نور اللّه رحمه اللّه به حسن فطرت در مقام معذرت ابن سمنانى بر آمده ، به اين كه مىتوان گفت كه آن محمّد بن الحسن العسكرى كه شيخ را بر گذشتن او اطّلاع حاصل شده ، محمّد بن الحسن العسكرى نيست كه در سامرّهء بغداد متولّد شده ، بلكه محمّد بن حسن ديگر بوده كه در عسكر اهواز يا عسكر مصر بوده و خدمت شيخ ، تشخيص حال نفرموده ، با آن كه ، آن چه در اين رساله به او منسوب است معارض است با آن چه در فصل نبوات و ما يضاف اليها از رسالهء بيان الاحسان لاهل العرفان مذكور ساخته و فرموده : مهدى را - عليه سلام اللّه و سلام جدّه خاتم النبيين صلّى اللّه عليه و آله و سلّم - از هر سه نطفه ، يعنى صلبى و قلبى و حقّى ، نصيبى اكمل و حظّى اوفر من حيث الاعتدال لا غالبا و لا مغلوبا بود . اگر در حيات است غايب ، سبب غيبت او تكميل اين صفات است تا چنان شود كه در حدّ اوسط افتد و از افراط و تفريط ايمن گردد و بر حقّ ثابت شود و اگر هنوز به وجود نيامده است ، بىشك به وجود خواهد آمد و به كمالى كه شأن مصطفى صلّى اللّه عليه و آله و سلّم است ، خواهد رسيد و دعوت او شامل حال عالم خواهد گشت و او قطب روزگار خود بود ، در مقام سلطنت خواهد بود بعد از امير المؤمنين عليه السّلام . انتهى .