مهدى عليه السّلام . زيرا كه مسلمين اجماع كردند كه او رضى اللّه عنه حكم نمىكند به مجرّد سمع و ظاهر و مجرّد شنيدن ، بلكه ملاحظه نمىكند ، مگر باطن را و اتّفاق نيفتاده اين ، براى احدى از انبيا و اوصيا . تا اين كه مىگويد : و مسلمين اختلاف كردند در مهدى عليه السّلام . پس اصحاب ما از اهل سنّت و جماعت گفتند كه او مردى است از اولاد فاطمه عليها السّلام ، اسم او محمّد است و اسم پدر او عبد اللّه و اسم مادر او آمنه و اماميّه گفتند : بلكه او محمّد بن حسن عسكرى است كه متولّد شده در سنهء دويست و پنجاه و پنج از جاريهء حسن عسكرى كه نامش نرجس بود ، در سرّ من رأى زمان معتمد . آنگاه غايب شد يك سال ، آنگاه ظاهر شد ، آنگاه غايب شد و آن غيبت كبرى است . پس بر نمىگردد بعد از آن ، مگر وقتى كه خداى تعالى خواهد . و چون قول ايشان اقرب است از براى تناول اين نصّ و غرض من دفع از امّت محمّد صلّى اللّه عليه و آله و سلّم است با قطع نظر از تعصّب در مذهب ، ذكر كردم براى تو مطابق آن چه ادّعا مىكنند آن را اماميّه به اين نص . انتهى . و اين كتاب مدّت‌هاست طبع شده و صاحبش در عصر محقّق صاحب قوانين و صاحب رياض بوده - رضوان اللّه تعالى عليهما - . پوشيده نماند كه اين جماعت از علما و محدّثين و عرفاى اهل سنّت و معروفين و معتمدين ايشانند . چنان چه دانستى و در وقت تأليف اين كتاب كه بيشتر اسباب آن را كه داشتم ، در نزدم حاضر نبود ، به نظر رسيده كه در اين مدّعا موافق‌اند با اماميّه . طايفه‌اى ديگر از اهل سنّت‌اند كه قايلند به تولّد آن جناب ، بلكه رسيدنش به مقامات عليّهء عاليه و لكن گويند وفات كرده . مانند احمد بن محمّد سمنانى معروف به علاء الدولهء سمنانى ؛ چنان چه در تاريخ خميس و غيره از او نقل كردند كه او گفت در مقام ذكر ابدال و اقطاب : رسيد به مرتبهء قطبيّت محمّد بن الحسن العسكرى و او چون پنهان شد ، داخل شد در دايرهء ابدال و ترقّى كرد به تدريج از طبقه‌اى به طبقه‌اى ، تا اين كه گرديد سيّد افذاذ و قطب در آن وقت ، على بن حسين بغدادى بود . پس چون وفات كرد مدفون شد در شونيزيه . نماز گزارد بر او محمّد بن العسكرى و در