خود را ظاهر نمايد و چرخ از سرعت سير بماند و عسكرش از روى آب ، راه روند و كوه و سنگ ، كافرى را كه به آنها خود را مخفى كردند ، نشان دهند و كافر را به سيما بشناسند و بسيارى از مردگان در ركاب مباركش باشند و شمشير بر فرق زنده‌ها زنند و غير اين‌ها از آيات عجيبه و همچنين آياتى كه پيش از ظهور و خروج ظاهر شود كه عدد آنها احصا نشود و بسيارى از آن در كتب غيبت ثبت شده كه همهء آنها مقدّمهء آمدن آن جناب است و عشرى از آن ، براى آمدن هيچ حجّتى ظاهر نشده . صد و پنجاهم : محسن صد و پنجاه و يكم : منعم صد و پنجاه و دوم : مفضل هر سه را در هدايه « 1 » از القاب شمرده و هر سهء آنها از اسماء حسنى است كه خداى تعالى آن جناب را مظهر اعظم آنها قرار داده . چنان چه سيّد جليل علىّ بن طاوس ، در كتاب اقبال به سند صحيح روايت كرده ، در خبر طولانى كه چون رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلّم به نجران رفت براى دعوت نصاراى آنجا ، علماى ايشان جمع شدند براى تحقيق صدق دعواى آن جناب و كتب آسمانى را حاضر كردند و تفتيش نمودند . از آن جمله در صحيفهء كبراى حضرت آدم صفى اللّه ، كه در آن سپرده شده بود علم ملكوت خداوند جلّ جلاله و آن چه آفريد در آسمان و زمين خود . پس در مصباح دوم آن يافتند ، بعد از فقراتى چند كه : آنگاه آدم نظر كرد به سوى نورى كه درخشيد . پس سدّ كرد فضاى شكافته شده را پس گرفت مطالع مشارق را . پس سير نمود به همين نحو تا آن كه گرفت تمام مغارب را . آنگاه بالا رفت تا آن كه رسيد به ملكوت آسمان . نظر نمود ، پس ديد كه آن نور محمّد صلّى اللّه عليه و آله و سلّم است و ديد جميع اكناف ، از بوى خوش آن معطّر شدند و ديد چهار نور را كه اطراف آن نور را گرفتند ، از راست و چپ و پيش رو و پشت سر كه شبيه‌ترين چيزها بودند

--> ( 1 ) . الهداية الكبرى ، ص 328 .