پس مراد از « الّا انّ الاحوط عدم اكتفاء الجاهل . . . بالاحتياط » چيست ؟ اين است كه شيخ مىفرمايد : با اينكه ما قاطع به عدم مراعات قصد وجه بوده و گفتيم كه الاقوى فيه الصحّة و لكن احتياط را از دست نداده مىگوييم : احتياط مستحب اين است كه : مكلّف جاهل به واقع حق ندارد بدوا به احتياط تنها اكتفا كرده و به دنبال اجتهاد و يا تقليد نرود . سر مطلب در اينجا چيست ؟ اين است كه : 1 - از طرفى شهرت محصّله قدما بر اعتبار قصد وجه در عبادت قائم است ، چنان كه ما خود نيز چنين شهرتى را تحصيل كرده‌ايم و صرفا منقول نمىباشد . 2 - از طرف ديگر بسيارى از فقها از جانب اهل كلام و اهل معقول نقل اجماع كرده‌اند بر اين كه ، مكلّف بايد عبادات واجبه را به نيت وجه الندب انجام دهد . از طرفى هم سيد رضى و سيد مرتضى كه هريك از اهل منقول‌اند ، در موردى نقل اجماع نموده‌اند ، فى المثل : سيد رضى رحمه اللّه در مورد مسئله نماز فردى كه احكام نماز را نمىداند فرموده است : فقهاى ما اجماع دارند بر بطلان نماز او ، و مرحوم سيد مرتضى در مسئله جاهل به قصر اين ادّعاى اجماع را تأييد كرده است . حاصل و نتيجهء مطلب اينكه : با وجود اين شهرت عظيمه و اين اجماعات منقوله و لو متواتر هم نباشند ، به خود اجازهء مخالفت صددرصد نداده و احتياط را از دست نمىدهيم . پس مراد از « بل يمكن ان يجعل هذان . . . » چيست ؟ در حقيقت بيان سومين وجه و يا دليل بر مدّعاى مزبور است و لذا مىفرمايد : اگرچه تا به حال روى فتواى خود ايستاده‌ايم ، لكن احتياط را از دست نداده مىگوييم : بر اساس مباحثى كه در باب حجيت اجماع منقول داشتيم امكان دارد كه بگوييم : مىتوان اين اجماعات منقوله به علاوهء آن شهرت عظيمه را دليل محكمى بر لزوم اعتبار قصد الوجه دانست . پس : بايد قاطعانه فتوا به بطلان عبادات تارك طريق اجتهاد و تقليد بدهيم .