اين شناخت هستيم و يا نه ، به عبارت ديگر مورد عبارت مزبور معرفت پروردگار است كه امرى است كه بدون تعريف حق تعالى غير مقدور است در نتيجه : تكليف به آن قبل از اعلام و اخبار از قبيل تكليف به امر غير مقدور است و لذا اگر ( آتاها ) به معناى اعلام هم نباشد ، تكليف به معرفت ، پيش از تعريف ممكن نمىباشد . بنابراين وقتى مطلب اين‌گونه است چه نيازى است كه ( ماء موصول ) را به معناى حكم شرعى و ( آتاها ) را به معناى ( اعلمها ) بگيريم تا استشهاد درست باشد ، و حال آنكه خلاف مورد آيه است . بلكه آن را به همان احتمال ثانى معنا مىكنيم و مىگوييم : مراد اين است كه خدا ما را به غير مقدور تكليف نمىكند و چون معرفة اللّه بدون بيان غير مقدور است ، ما مكلف به آن نيستيم . در اينجاست كه مىگوييم : آيهء شريفه و استشهاد به آن ربطى به باب شك در تكليف ندارد ، چرا كه ترك و يا فعل محتمل التحريم ، در ما نحن فيه ، ( همچون استعمال دخانيات ) مقدور ماست و نه غير مقدور .