وقتى است كه لام و مدخولش در تهديد استعمال شوند ، مانند آيه شريفه : وَ مَنْ شاءَ فَلْيَكْفُرْ ( الكهف / 29 ) شايان ذكر است كه ارادهء معناى تهديد از فعل امر در زبان عربى شايع است چنان كه در اين آيه شريفه نيز وجود دارد : اعْمَلُوا ما شِئْتُمْ ( فصلت / 40 ) و إذا كان مرفوع فعل الطلب فاعلا مخاطبا : اگر فاعل فعل امر ، مخاطب بود - چه مفرد و تثنيه و جمع ، و چه مؤنث و مذكر - براى ساختن صيغهء امر ، نيازى به دخول لام بر فعل غالبا نيست چون اين شش فعل امر مخاطب با صيغهء « افعل » و فروع آن ساخته مىشوند و صيغهء خاصى براى خود دارند ، مثل : « قم » و « اقعد » و گاهى قليلا و بطور غير غالب با لام نيز استعمال مىشود ، مانند : فَلْيَفْرَحُوا ( يونس / 58 ) و هرگاه فاعل در اين شش صيغه در كلام منتفى و حذف گرديد يعنى فعل مجهول شد در تمامى آنها از لام استفاده مىشود مثل « لتعن بحاجتى » يعنى « بايد قصد گرديده شوى به حاجت من » . و همچنين است اگر فعل امر به صيغهء خطاب نباشد ، براى ساختن فعل امر از لام استفاده مىشود ، مانند : « ليقم زيد : بايد بايستد زيد » و يا اگر هر دوى فاعل و خطاب در فعل امر نبود يعنى فعل مجهول غائب يا متكلم بود در اين صورت نيز فعل امر با لام مىآيد ، مانند « ليعن زيد بحاجتي » يعنى « بايد قصد گرديده شود زيد به حاجت من » . و دخول اللام على فعل المتكلم قليل : و دخول لام امر بر فعل امر متكلم وحده و يا مع‌الغير هرچند طبق قاعده ساختن فعل امر است لكن قليل الاستعمال است زيرا متكلم ، بسيار كم به خود امر مىكند ، مانند قول پيامبر صلّى اللّه عليه و آله و سلّم كه انس بن مالك آن را نقل مىكند : عن أنس بن مالك أنّ جدّته مليكة دعت رسول اللّه لطعام صنعته له فأكل ثم قال « قوموا فلاصلّ لكم » « 1 » قال أنس فقمت إلى حصير لنا قد اسودّ

--> ( 1 ) - صحيح البخارى : 1 / 107 .