ثانيا - ان يكون المخاطب متردّدا فى الخبر ، طالبا الوصول لمعرفته و الوقوف على حقيقته فيستحسن تأكيد الكلام الملقى اليه تقوية للحكم ، ليتمكّن من نفسه ، و يطرح الخلاف وراء ظهره نحو : انّ الامير منتصر و يسمى هذا الضرب من الخبر ( طلبيّا ) يؤتى بالخبر من هذا الضّرب حين يكون المخاطب شاكا فى مدلول الخبر طالبا التثّبت من صدقه . دوم - اين‌كه مخاطب در خبر ، ترديد داشته باشد و دستيابى به شناخت آن و آگاهى از حقيقتش را بطلبد . در اينجا تأكيد سخنى كه به مخاطب ارائه مىشود نيكوست . براى اين‌كه حكم ، تقويت گردد و در جان او بنشيند و اختلاف را در پشت سرش افكند . مانند : « انّ الامير منتصر » محققا فرمانروا پيروز است . در اين مثال ، جمله ، با « انّ » و اسميّه بودن ، تأكيد گرديده است . و چنين خبرى « طلبى » نام مىگيرد و هنگامى آورده مىشود كه مخاطب ، در مدلول خبر ، ترديد داشته باشد و اطمينان به راست بودن سخن را بجويد . « 1 » ثالثا - ان يكون المخاطب منكرا للخبر الذّى يراد القاؤه اليه ، معتقدا خلافه فيجب تأكيد الكلام له بمؤكّد او مؤكدّين او اكثر ؛ على حسب حاله من الانكار قوة و ضعفا . نحو : انّ اخاك قادم - او انّه لقادم - او و اللّه انّه لقادم - او لعمرى انّ الحقّ يعلو و لا يعلى عليه و يسمّى هذا الضّرب من الخبر ( انكاريّا ) و يؤتى بالخبر من هذا الضرب حين يكون المخاطب منكرا . و اعلم انّه كما يكون التأكيد فى الاثبات يكون فى النّقى ايضا نحو : ما المتقصد بمفتقر و نحو : و اللّه ما المستشير بنادم . سوم - اين‌كه مخاطب ، منكر خبرى باشد كه به وى القاء مىگردد و به عكس آن خبر باور داشته باشد . در اين حالت ، بايد سخن به يك يا دو مؤكّد يا بيشتر به اندازهء قدرت و ضعف انكار ، تاكيد گردد . مانند : « انّ اخاك قادم » محققا برادرت آمده است .

--> بشناسم . عشق او با دلى تهى برخورد كرد و در آن نشست . ( 1 ) . مقصود از تاكيد در اين باب ، تأكيد حكم است نه تاكيد مسند اليه يا مسند . و بدان‌كه : خطاب به جملهء اسميّهء تنها ، تأكيدش از جملهء فعليهء بيشتر است بنابراين اگر تنها خبر دادن اراده شود جملهء فعليه ، آورده مىشود . امّا اگر مقصود ، تأكيد باشد جملهء اسميّهء تنها يا همراه « انّ » مىآورند . يا به اين دو ، لام نيز مىافزايند يا به اين سه ، قسم را هم اضافه مىكنند . و بدان‌كه لام ابتداء لامى است كه بر سر مبتدا در مىآيد يا به خبر ، ملحق مىگردد ، و بدان‌كه سين و سوف مفيد تاكيد نيست مگر هنگامى كه براى وعدهء خوش يا تهديد به كار آيد .