و « انّه لقادم » و « و اللّه انّه لقادم » در مثال اوّل ، جمله ، با « انّ » و « اسميّه بودن » تاكيد شده است . و در مثال دوّم با « انّ » و « اسميّه بودن » و « لام » . و در مثال سوّم با سوگند و « انّ » و « اسميّه بودن » و « لام » . و مثل : « لعمرى انّ الحق يعلو و لا يعلى عليه » به جانم سوگند ، محققا حق برترى مىيابد و چيزى از آن برتر نمىشود . اين عبارت ، با سوگند و « انّ » و « اسميّه بودن » تأكيد شده است . اين‌گونه خبرها را « انكارى » مىنامند و هنگامى مىآورند كه مخاطب ، منكر باشد . و بدان : همانگونه كه تاكيد ، در اثبات مىآيد در نفى نيز آورده مىشود . مانند : « ما المقتصد بمفتقر » : ميانه‌رو نيازمند نيست اين سخن منفى با اسميّه بودن و « باء » زايده تاكيد شده است . و مثل « و اللّه ما المستشير بنادم » به خدا سوگند ، مشورت كننده پشيمان نمىشود . اين عبارت ، با سوگند و باى زايده و اسميّه بودن جمله ، تاكيد شده است . تنبيهات الاوّل : لتوكيد الخبر ادوات كثيرة ، و اشهرها انّ و أنّ و لام الابتداء و أحرف التّنبيه و القسم و نونا التوكيد و الحروف الزائده ( كتفعّل و استفعل ) و التكرار و قد و امّا الشّرطيّة و اسميّة الجملة و ضمير الفصل و تقديم الفاعل المعنوى . هشدارها هشدار اوّل - تأكيد خبر ، ابزار فراوانى دارد كه مشهورترين آنها عبارت است ؛ از : انّ ، انّ ، لام ابتداء ، حرفهاى تنبيه ( چون الا و اما ) ، قسم ، دو نون تأكيد خفيفه و ثقيله ، حروف زائده مانند تفعّل و استفعل كه در اصل « فعل » بوده است . تكرار ، قد ، أمّاى شرطيّه ، انّما ، اسميّه بودن جمله ، ضمير فصل و مقدم داشتن فاعل معنوى . مقصود از فاعل معنوى مبتداست مثل « رجل جائنى » كه اكنون ، واژهء « رجل » مبتدا و فاعل معنوى است و اگر مؤخر شود هم لفظا و هم معنا فاعل مىشود .