آداب سير و سفر ، وداع خانواده ، و بازگشت از سفر حسن ( 1 ) از رسول خدا ( ص ) نقل كرده است : « هر كس به خاطر دينش از جايى به جايى بگريزد ، هر چند كه يك وجب زمين باشد ، بهشت بر او واجب شود ، و همراه پدرش ابراهيم و پيامبرش محمد ( ص ) باشد . » ( 2 ) ابو هريره مىگويد : پيامبر خدا ( ص ) فرمود : « اگر مردم رحمت خدا را نسبت به مسافران مىدانستند ، هر آينه مردم هر بامداد عازم سفر بودند ، براستى خداوند نسبت به مسافر ، مهربان است . » ( 3 ) هنگامى كه حضرت يوسف ( ع ) از چاه بيرون آورده و خريدارى شد ، كسى به ايشان گفت : نسبت به اين غريب سفارش خير و نيكى كنيد ، يوسف ( ع ) فرمود : كسى كه با خدا باشد غربت براى او معنى ندارد . امير المؤمنين ( ع ) موقع رفتنش به سمت شام عرض كرد : « الهى به تو پناه مىبرم از رنج سفر و غم بازگشت ، و ديدار وضع ناگوار خانواده ، مال و فرزند ، بار خدايا تو در سفر همراه منى ، و در نبودنم سرپرست خانواده‌ام هستى و جز تو كسى نمىتواند اين دو سمت را داشته باشد ، زيرا كسى كه جايگزين در خانواده باشد ديگر همراه مسافر نيست ، و همراه مسافر نمىتواند جانشين در خانواده باشد . » ( 4 ) به ابن اعرابى گفتند : چرا سفر را سفر ناميدند ؟ جواب داد : « چون در سفر پرده از اخلاق مردم برداشته مىشود . »