ايشان همو خواهد بود ، و اگر زمامدار ستمگرى روى كار آيد ، هر كس به حكومت او تن دهد ، و او را در راه جور و ظلمش يارى كند ، وى سرپرست او خواهد بود ( 123 ) . » طلحة بن زيد از امام صادق ( ع ) نقل كرده است كه امير المؤمنين ( ع ) مىفرمود : « ستمگر و هر كسى كه او را بر ستمش يارى كند ، و آن كه راضى و موافق با اوست ، همه شريك ظلمند ( 124 ) . » محمد بن عيسى مىگويد : ابو محمود ، احمد بن حمّاد ، نامه‌اى طولانى خدمت امام باقر ( ع ) فرستاد ، امام ( ع ) در پاسخ نامه‌اى نوشت : « امّا ما در نواحى مختلف دنيا پراكنده‌ايم ، ليكن هر كس به شخصى ارادت ورزد و از راه و روش او پيروى كند ، هر چند كه از او دور باشد ، با اوست ، و امّا آخرت جاى آرامش و دار القرار است ( 125 ) . » نوفلى به اسناد خود نقل مىكند كه پيامبر ( ص ) بر گروهى گذر كرد كه مرغى را به عنوان هدف جايى نهاده بودند و با تير مىزدند ، پيامبر ( ص ) فرمود : « اينان كيستند ؟ ! خداوند آنها را از رحمتش دور سازد ( 126 ) . » جابر بن يزيد جعفى از قول ابى جعفر ( امام باقر ) ( ع ) نقل مىكند كه در بارهء آيهء مباركهء : وَ لَمْ يُصِرُّوا عَلى ما فَعَلُوا وَ هُمْ يَعْلَمُونَ . فرمود : « اصرار ، عبارت از آن است كه انسان مرتكب گناهى شود ، و استغفار نكند ، و خود را وادار به توبه نسازد ، اين است معنى اصرار ( 127 ) . » سيف بن يعقوب از امام صادق نقل مىكند : « كسى كه بر ارتكاب گناه ادامه مىدهد ، و در همان حال استغفار مىكند همچون كسى است كه كار مسخره‌اى را انجام دهد ( 128 ) . » ابن فضّال از قول كسى كه او نام مىبرد ، از امام باقر ( ع ) نقل كرده است : « نه به خدا قسم ، خداوند از مردم دو چيز خواسته است : يكى اين كه اقرار به