نعمتهاى الهى كنند تا بيفزايد ، و ديگر اينكه اقرار به گناهان كنند تا بيامرزد ( 129 ) . » از سخنان آن بزرگوار است : « به خدا سوگند از گناهان رها نمىشود ، مگر كسى كه در نزد خدا بدان اعتراف كند ( 130 ) . » از سخنان جعفر بن محمّد ( ع ) است كه رسول خدا ( ص ) فرمود : « هر كس مرتكب گناهى شود ، و خوش و خندان باشد ، وارد آتش جهنم خواهد شد ، در حالى كه گريان است ( 131 ) . » از سخنان پيامبر ( ص ) كه فرمود : « آيا مىخواهيد كه بزرگترين گناهان كبيره را به شما معرّفى كنم ؟ » سه مرتبه اين سخن را تكرار كرد ، راوى مىگويد : عرض كرديم : آرى يا رسول الله ! فرمود : « شريك قائل شدن براى خدا ، عاق والدين » سخن به اينجا كه رسيد ، تكيه داده بود ، نشست ، و فرمود : « بدانيد : و سخن نادرست [ گواهى ناروا ] » پس همواره آن را تكرار مىكرد ، به حدى كه ما گفتيم : اى كاش او سكوت مىكرد . ( 132 ) عبد الرحمن بن ابى بكر از پدرش نقل كرده است كه مردى نزد پيامبر ( ص ) از كسى تعريف كرد ، پيامبر ( ص ) فرمود : « واى بر تو ، گردن دوستت را بريدى ! » سه بار اين جمله را تكرار كرد ، آن گاه فرمود : « هر كس از شما برادرش را بستايد ، ناگزير بايد بگويد : من فلانى را چنين گمان مىكنم ، و خدا حسابرس اوست ، و من كسى را در برابر خدا تزكيه نمىكنم ، من چنين و چنان تصوّر مىكنم ، اگر خدا اين امر را از وى مىدانسته است ( 133 ) . » علىّ بن حكم از كسانى كه اين روايت را به امام صادق ( ع ) رسانده‌اند ، نقل كرده است كه آن بزرگوار فرمود : « داود پيامبر ( ع ) عرض كرد : بار خدايا ! همنشين و كسى كه در بهشت جايگاهى چون من دارد ، بر من بنمايان ، پس خداوند تبارك و تعالى به او وحى كرد ، كه او ، ابو يونس ، متّى است » امام ( ع ) فرمود : « آن گاه حضرت داود از خداوند اجازهء ديدار او را خواست ، به او اجازه