على بن اعبد عون ازدى ، از امام صادق ( ع ) نقل كرده است كه آن بزرگوار فرمود : « سخاوت آن است كه هواى نفس بنده‌اى ، نسبت به درخواست كار حرام سخاوتمندانه برخورد كند [ طلب نكند ] و هر گاه به حلالى دست يافت ، از انفاق آن در راه اطاعت خدا و الا همّت باشد ( 107 ) . » از سخنان امير مؤمنان ( ع ) است : « بد زبانى دليل بر ناتوانى و ضعف تدبير است و ارتكاب كار بد حاكى از بىحيائى است ( 108 ) . » و از آن بزرگوار است : « هيچ ذلّتى را در حدّ آن ذلّتى نيافتم كه دلم در گرو آن كسى باشد كه قلبش تهى از محبّت به من است ( 109 ) . » از پيامبر ( ص ) نقل كرده‌اند كه فرمود : « بر هر مسلمانى لازم است كه صدقه بدهد . » گفتند : اگر كسى نداشت چه كند ؟ فرمود : « با دست خودش كارى بكند كه خود بهره‌مند شود و بعد از آن صدقه بدهد . » گفتند : اگر نتوانست چه كار كند ؟ فرمود : « به نيازمندى كه گرفتار است كمك كند . » عرض شد : « اگر نتوانست چه ؟ فرمود : « به كار شايسته و يا كار نيكى راهنمايى كند . » گفتند : اگر آن كار را هم نكرد ، چه كند ؟ فرمود : « از ضرر رساندن به ديگران خوددارى كند كه اين كار ، خود صدقه است ( 110 ) . » راوى مىگويد : رسول خدا ( ص ) - وقتى كه نيازمندى خدمتش مىآمد - رو به افراد مجلس مىكرد و مىفرمود : « مهربانى كنيد تا به اجر و پاداش آن برسيد كه خداوند آنچه را دوست دارد به زبان پيامبرش جارى مىكند ( 111 ) . » از آن گرامى است : « بىتابى در مصيبت آن است كه انسان كارى بكند ، كه نمىكرد و يا كارى را ترك كند كه هميشه آن كار را مىكرد ( 112 ) . » كسى به مردى در مقام تسليت گفت : اگر اين مصيبت ، انگيزهء خيرى براى تو باشد ، و يا تو اجر و پاداشى به دست آورى ، خوب است ، اگر نه مصيبت درونى تو براى تو مهمتر از مصيبتى است كه از طرف اين در گذشته رسيده است . سماعة بن مهران مىگويد ، امام صادق ( ع ) بارها مىفرمود :