« امير المؤمنين ( ع ) مىگفت : دوستدار من نيست كسى كه مال مؤمنى را به حرام بخورد ( 113 ) . » از ابى جعفر ( ع ) است كه فرمود : « صبر دو نوع است : يكى ، صبر در برابر گرفتارى است كه نيكو و پسنديده است اما بالاترين صبر ، كناره‌گيرى از كارهاى حرام است ( 114 ) . » سماعة بن مهران از ابن سنان و او از ابى الجارود به نقل از اصبغ بن نباته مىگويد ، امير مؤمنان ( ع ) فرمود : « صبر بر دو نوع است : يكى ، صبر بهنگام مصيبت كه نيكو و زيباست ، و نيكوتر از آن صبر در برابر آن چيزى است كه خداوند حرام داشته است ، و ذكر خدا نيز دو قسم است ، يكى ياد خدا در هنگام مصيبت ، و بالاتر از آن ، ياد خداوند بزرگ است آنجا كه خداوند چيزى را بر تو حرام داشته است و ياد خدا مانع از ارتكاب آن حرام مىشود ( 115 ) . » از امام صادق ( ع ) است كه فرمود : « خداوند پيامبرى را بر قومى مبعوث كرد ، و او از ناتوانى خود به خداوند شكوه كرد ! پس خداى متعال بر او وحى كرد : كه پس از پانزده سال يارى خدا شامل حال او مىشود ، وى به يارانش گفت : خداوند به من امر كرده است تا با قبيلهء فلان پيكار كنم ، مردم از ناتوانى خود به شكوه پرداختند ، او در جواب گفت : خداوند به من وحى فرموده است كه پس از پانزده سال ، پيروز خواهم شد ، اصحاب گفتند : هر چه خدا خواسته است هيچ نيرو و توانى جز نيرو و توان خدا نيست ، مىفرمايد : اين بود كه يارى خدا در همان سال فرا رسيد ، به اين سبب كه آنان با گفتن اين جمله كه « هيچ نيرو و توانى جز نيرو و توان الهى نيست » كار خود را به خدا واگذاردند ( 116 ) . » از ابو حمزهء ثمالى نقل كرده‌اند كه مىگويد : « امام باقر ( ع ) فرمود : وقتى كه پدرم على بن الحسين ( ع ) در آستانهء وفات قرار گرفت ، مرا در آغوش خود فشرد ، آن گاه فرمود : پسرم به تو آن سفارشى را مىكنم كه پدرم - امام حسين ( ع ) - به هنگام شهادت به من وصيّت كرد ، از جملهء آنچه فرمود ، اين است كه پدر