موقعيتى بر قلب بنده‌اى ، اين دو مطلب وارد نمىشود ، مگر اينكه خداوند آنچه را كه او اميد دارد ، به وى مرحمت مىكند و از آنچه بيمناك است او را مصون مىدارد ( 17 ) . » ابو سعيد خدرى مىگويد : پيامبر خدا ( ص ) فرمود : « خداوند از بنده‌اى كه نماز جماعت بخواند و بعد از نماز از او درخواست حاجتى بكند ، شرم مىكند ، كه تا حاجتش برآورده نشده از نماز برگردد ( 18 ) . » و از آن بزرگوار است كه فرمود : « بيشترين خطاهاى فرزند آدم برخاسته از زبان اوست ( 19 ) . » و آن گرامى فرمود : « هر كس زبانش را حفظ كند خداوند ناموس او را بپوشاند ، و هر كس خشم خود را فرو خورد ، خداوند عذاب خود را از او باز دارد ، و هر كس از خدا پوزش بطلبد ، خداى بزرگ عذر او را بپذيرد و از گناه او درگذرد ( 20 ) . » و آن حضرت فرمود : « هر كه به غلام و كنيزش نسبت زنا دهد ، خداوند در روز قيامت بر او حدّ ، جارى مىكند مگر اين كه آنچه گفته است ، راست باشد ( 21 ) . » و نيز فرمود : « با همّت‌ترين مردم آن مؤمنى است كه براى دنيا و آخرتش همّت مىورزد ( 22 ) . » و فرمود : « هر كس در خلوت دو ركعت نماز بگزارد كه جز خداى بزرگ و فرشتگان الهى كسى او را نبيند ، از آتش دوزخ بر كنار خواهد بود ( 23 ) . » و نيز فرمود : « هر گاه گروهى در انجمنى بنشينند و برخيزند ، و خداى بزرگ را در آن انجمن ياد نكنند ، روز قيامت جز حسرت چيزى عايد آنها نشود ( 24 ) . » و فرمود : « بنده‌اى نمىتواند پرهيزگار باشد مگر اين كه زبانش را نگهدارد ( 25 ) . » و آن بزرگوار فرمود : « زياد استغفار كنيد ، زيرا خداوند بزرگ استغفار را به