مىگويد : وقتى كه ابو درداء آمد به سلمان خوش آمد گفت و براى او غذايى حاضر كرد ، سلمان رو به او كرد و گفت : خودت هم غذا ميل كن ، او گفت : من روزه دارم ، و تو را قسم مىدهم كه بايد غذا بخورى . سلمان گفت : تا تو غذا نخورى من نمىخورم ، سلمان آن شب را پيش وى ماند ، وقتى كه شب هنگام فرا رسيد ، ابو درداء براى انجام نافله برخاست ، سلمان او را نگهداشت و فرمود : اى ابو درداء پروردگارت به تو حقى دارد ، جسمت بر تو حقّى دارد ، خانواده به تو حقى دارند ، بنا بر اين روزه بگير و افطار كن ، نماز بخوان ، بخواب ، و حق هر كسى را به خودش بده . ابو درداء خدمت پيامبر ( ص ) آمد ، آنچه سلمان گفته بود به عرض پيامبر رساند ، پيامبر ( ص ) نيز سخن سلمان را مورد تأييد قرار داد . عمر بن عبد العزيز به يكى از كاركنانش نوشت : تو را به تقواى الهى سفارش مىكنم ، هر چند گويندهء آن زياد و عمل‌كنندهء به آن اندك است . از ابن عباس - خدايش از او راضى باد - نقل است كه مىگفت : خداوند به حضرت داود ( ع ) وحى كرد ؛ به ستمگران بگو ! آنها مرا ياد نكنند ، زيرا بر من حق است كه هر كس مرا ياد كند ، من هم او را ياد كنم و ياد كردن من آنها را ، به اين ترتيب است كه آنان را از رحمت خود دور سازم . پيامبر ( ص ) فرمود : « از آتش دوزخ بپرهيزيد ، اگر چه به نصف خرمايى باشد ( 4 ) » . از آن بزرگوار پرسيدند : چه كسى در قرآن خواندن خوش‌صداتر است ؟ فرمود : « آن كسى كه هر گاه آواى قرآن خواندن او را مىشنوى ببينى كه او خود ، خداترس است ( 5 ) . » و هم از آن گرامى است كه فرمود : « هر كس از روى ناآگاهى فتوا دهد ، فرشتگان آسمانها و زمين او را لعن كنند . ( 6 ) » و از آن حضرت نقل كرده‌اند كه فرمود : « هيچ چيز بهتر از زن صالحه ، به كسى نداده‌اند ، آن زنى كه ديدنش باعث شادى همسر گردد ، و اگر سوگندش