سعيد بن جبير مىگويد : خودبينى و غرور در برابر خدا ، ايستادن روى گناهان و اميدوارى بر آمرزش است . آدمى محاسبه و تدبير مىكند ، اما قضاى الهى آن را دستخوش تغيير قرار مىدهد . شخصى نقل مىكند ، اسامة بن زيد ، كنيز اولاد آورى را به صد دينار يك ماهه خريد ، شنيدم كه رسول خدا ( ص ) مىفرمود : « آيا در شگفت نيستيد كه اسامه براى يك ماه خريد كرده است ؟ براستى كه اسامه طول امل و آرزوى دراز دارد . » ( 6 ) گويند : پيامبر خدا ( ص ) در كفش مردى ، بندى از آهن مشاهده كرد ، فرمود : « آرزوى طولانى دارى و از آخرت كم بهره ، و از حسنات خود را محروم ساخته‌اى ، هر گاه كسى از شما رشتهء طمعش را بريد و كلمه استرجاع ( 7 ) را گفت ، از جانب خدا بر او درود مىرسد . » ( 8 ) يكى از بزرگان مىگويد : به حدود يك صد و سى سالگى رسيدم ، هيچ چيز در رابطه با من نبود مگر اينكه كاستى را در آن احساس كردم جز آرزويم ، همچنان كه بود ، ماند . لقمان به پسرش گفت : اى پسرك من ! داراى دو قلب باش ، قلبى كه بوسيلهء آن چنان از خدا بترسى كه هيچ گاه بر آن ترس ، كاستى راه ندارد ، و قلبى كه به خدا آنچنان اميدوار باشى كه غفلت در آن راه ندارد . به يكى از بزرگان گفتند : خود را چگونه يافتى ؟ فرمود : با عمرى كوتاه ، آرزوى زياد ، كردار بد ، مبادا شما آرزوى دراز داشته باشيد ، زيرا آن كسى كه سرگرم آرزويش باشد ، مرگ او را خوار و ذليلش سازد ، مبادا كلمه « اگر » بگويى زيرا اين كلمه پيشينيان را به زحمت انداخته و شما را هم هرگز آسوده نخواهد گذاشت . على ( ع ) مىفرمايد : « هر كس به دورترين آرزويش رسيد بايد منتظر هر چه