و حالت سالك از تزلزل به استقامت مىگرايد و بمقام اطمينان و سكينه ، نائل مىآيد ، اين در هم شكستن شخصيت در حكم ميرانيدن و آن تغيير حالت بمنزله‌ى ايجاد شخصيت جديد و آفرينش نو و زندگى بخشيدن است و بنا بر اين ، سالك در حال وصول بكمال ساخته‌ى همت پير و آفريده‌ى عنايت اوست و هر چه از وى بظهور آيد خواه از احوال درون و يا اعمال برون از ايجاد پير است و به دو باز مىگردد چنان كه از وى آغاز شده است و شايد نظر بدين مطلب است كه سالك پير خود را از خدا جدا نمىبيند و به نظر فرق نمىنگرد . اين نكته را مىتوان تاييد كرد به آيه‌ى : مَنْ يُطِعِ الرَّسُولَ فَقَدْ أَطاعَ اللَّهَ . ( النساء ، آيه‌ى 80 ) و آيه‌ى : إِنَّ الَّذِينَ يُبايِعُونَكَ إِنَّما يُبايِعُونَ اللَّهَ يَدُ اللَّهِ فَوْقَ أَيْدِيهِمْ . ( الفتح ، آيه‌ى 10 ) و احاديثى كه درباره‌ى مقام روحانى و نورانيت ائمه عليهم السلام وارد است از قبيل : خرج الحسين بن على عليه السلام على اصحابه فقال ايها الناس ان اللَّه عز و جل ذكره ما خلق العباد الا ليعرفوه فاذا عرفوه عبدوه و إذا عبدوه استغنوا بعبادته عن عباده ما سواه فقال له رجل يا ابن رسول اللَّه بابى أنت و أمي فما معرفة اللَّه قال معرفة اهل كل زمان امامهم الذي يجب عليهم طاعته . كتاب المبين ، طبع ايران ، ج 1 ، ص 215 . فبهم ملأت سماءك و ارضك حتى ظهر ان لا إله الا أنت . و در زيارت على عليه السلام : السلام على نفس اللَّه القائمه فيه بالسنن و عينه التي من عرفها يطمئن . همان كتاب ، ص 219 . مولانا مىفرمايد : اى اولياى حق را از حق جدا شمرده * گر ظن نيك دارى بر اوليا چه باشد ديوان ، ب 8841