پس از فوات ريعان شباب و إتلاف اوان جوانى و بلوغ به خمسين و حرمان از نتائج زندگانى و تهيدستى از فوائد عوائد ، و خسران از تجارت در اين سراى فانى و تضييع عمر گرانبها به متابعت هواهاى نفسانى و تهاجم عساكر مرگ با ضعف قواى روحانى هر چه در خود نگريستم متاعى نيافتم و جز ظلم به نفس ، عملى نداشتم . رَبَّنا ظَلَمْنا أَنْفُسَنا وَ إِنْ لَمْ تَغْفِرْ لَنا وَ تَرْحَمْنا لَنَكُونَنَّ مِنَ الْخاسِرِينَ ؛ « 1 » [ پروردگارا ! به خود ستم كرديم و اگر ما را نيامرزى و بر ما رحمت نياورى زيانكار خواهيم بود . ] در نهايت مسكنت و نيازمندى متمسّك شدم به ذيل عنايت بزرگان دين ، و هداة راشدين و اساطين از علماى عاملين ، و عارفين از اثنا عشريّين - صلوات اللّه عليهم اجمعين - و چون اين حكايت كه حقيقتا دليل بر كمال شرافت مرحوم حاجى اشرفى - انار اللّه برهانه - مىباشد به كلّى مستور بوده شرح آن را به شرح مسطور وسيلهء مهمّى براى خود قرار داده و تذكرة بر سبيل يادگار تقديم حضور خوانندگان از إخوان مومنين خود مىنمايد . رَبَّنا فَاغْفِرْ لَنا ذُنُوبَنا وَ كَفِّرْ عَنَّا سَيِّئاتِنا وَ تَوَفَّنا مَعَ الْأَبْرارِ ؛ « 2 » [ پروردگارا ! گناهان ما را بيامرز و بدىهايمان را بپوشان و ما را با نيكان بميران ] و أنا العبد الذّليل الحقير المذنب العاصى الرّاجى إلى مغفرة اللّه تعالى غلامعلى سالك طهرانى الشهير بفخر الأدباء غفر ذنوبه و ستر عيوبه در يوم جمعه ششم ربيع الثانى من شهور سنهء 1379 هجرى - على هاجرها آلاف الصّلواة و السّلام - نگاشته شد . قضيهء ديگر راجع به مرحوم حاجى اشرفى - أنار اللّه برهانه و طاب اللّه مضجعه - محاكمهء دو نفر متداعيين در محضر محترم حضرت عليّين آرامگاه آية اللّه اشرفى مرحوم حاجى ملا محمّد - أعلى اللّه مقامه الشّريف - به طول انجاميده ؛ چون ضمير منير و قلب مطهّر آن بزرگوار گواهى نمىداد بر صدق دعاوى مدّعى با وجود اسنادى كه به دست داشته و ظاهرا در كمال إتقان و اعتبار هم بوده ولى مدّعى عليه جز يد تصرّف هيچ ملاكى بر حقّانيت خود نسبت به مدّعى به نداشته آن را هم هر كس عاميانه مىپنداشته و كرارا او را

--> ( 1 ) - سورهء اعراف ( 7 ) ، آيهء 23 . ( 2 ) - سورهء آل عمران ( 3 ) ، آيهء 193 .