--> دوشنبه و ايمان آورد على عليه السلام روز سه شنبه . و افصحيّت او در لسان ظاهر مىشود از سير در كلمات و خطب آن حضرت ، و كتاب ) نهج البلاغه ( اقوى شاهدى است بر آن ، و بلغاء گفته‌اند در حق كلام آن جناب كه : « دُون كَلام الخالق و فَوْق كلام المخلوق » . و احفظيّت او به كتاب خدا معلوم است از آنكه جمهور متّفقند بر آنكه در زمان حضرت رسول صلى الله عليه و آله كسى ) [ ( به جز على ) ] ( قرآن را به تمامه نمىدانست و در حفظ نداشت ، و اوّل كسى كه قرآن را جمع كرد و نوشت آن حضرت بود . و خبر دادن آن حضرت از غايبات بسيار بود ، مانند خبر دادن به كشته شدن ذوالثّديه ، و عبور نكردن اهل نهروان از نهر ، و از واقعه شهادت خود در شهر رمضان ، و از تسلّط ) [ ( حَجّاج ) ] ( و به دار كشيدن جويريّه و ميثم تمّار درب خانه عمرو بن حريث ، و خبر از كشته شدن كميل و قنبر ، و نمردن خالد بن عرفطه و رييس شدنش بر جيش ضلالت ، و غير اينها كه تمام به مثل آنچه فرموده بود واقع شد . و معجزات آن حضرت زياده بر آن است كه ذكر بتوان نمود . و استجابت دعاى آن حضرت معلوم است از آنچه به تواتر رسيده در باب نفرين كردن آن حضرت بر بسر بن ارطاه به اختلاط عقل و در حق انس به برص و زيد بن ارقم به كورى و غير اينها كه تمام مستجاب شد . و اقربيّت او به رسول خدا از همه كس معلوم است و محتاج به ذكر نيست ، و همچنين اوصاف بعد كه در متن ذكر شده . و امّا تميّز آن حضرت به كمالات نفسانيّه و بدنيّه و خارجيّه ؛ پس معلوم است كه آن حضرت را منكرى نبوده در علم و حلم و زهد و سخاوت و شجاعت و حسن خلق و قوّت و عفّت و ساير كمالات نفسانيّه و بدنيّه . و امّا كمالات خارجيّه‌اش آنكه پدرش ابوطالب سيّد بطحاء و شيخ قريش و رييس مكّه و متكفّل حفظ و تربيت حضرت رسول صلى الله عليه و آله بود ، و مادرش فاطمه بنت اسد بود كه حضرت رسول صلى الله عليه و آله او را به رداى مبارك خود كفن فرمود ، پسر عمّش رسول خدا ، برادرش جعفر طيّار ، عمّش حمزه سيّد الشهداء ، زوجه‌اش فاطمه زهراء - صلوات اللَّه عليها - سيّده زنان ، و فرزندانش مثل حسن و حسين عليهما السلام دو سيّد جوانان اهل بهشت ، و ساير اولادهاى آن حضرت كه حاصل نشد از براى احدى آنچه از براى آن حضرت حاصل شد از شرف اولاد مانند ائمّه احدى عشر و عبّاس و زينب و امّ كلثوم و حسن مثنّى و مثلّث و عبداللَّه و نفس زكيّه و زيد و غيرهم . و بالجمله ، پدرانش پدران رسول خدا و مادرانش مادران خير خلق اللَّه ، و گوشت و خونش به گوشت و خون او مقرون و نور و روحش با نور و روح او متّصل و مضموم پيش از خلق عالم تا صلب عبدالمطّلب ، و بعد از صلب عبدالمطّلب در صلب عبداللَّه و ابوطالب از هم جدا شدند و دو سيّد عالم به هم رسيد ؛ اوّل منذر و دويم هادى . و بقيّه تفصيل اين مقامات را در كتاب ) علم اليقين ( ذكر نموده‌ام ، رجوع به آنجا شود ، مِنهُ عَفَي اللهُ عَنْهُ . كتبَهُ في شَهر