نكرد و از جهت آنكه متمكّن باشد از حفظ پيغمبر صلّى عليه و آله ايمان خود را ظاهر نفرمود مگر در وقت وفات كه به حساب جمل و به لسان حبشه اسلام خود را ظاهر فرمود ؛ لهذا در حق او روايت شده كه مَثَل ابوطالب مَثَل اصحاب كهف بود كه ايمان خود را پنهان نمودند و اظهار شرك نمودند ، لاجرم حق تعالى اجر ايشان را دو مرتبه داد . « 1 » و در روايت كافى است كه ابوطالب مستودع وصاياى انبيا و امين بر آنها بود ، و آنها را به رسول خدا رد كرد . « 2 » و بدان كه ابوطالب عليه السلام بعلاوه آنكه نصرت از آن حضرت مىكرد تحريص مىكرد ديگران را بر نصرت آن حضرت ؛ با على فرمود كه اى پسرك من ملازمت كن پسر عم خود را تا سالم بمانى از هر بأسى در عاجل و آجل ، و گفت : انَّ الْوَثيقَةَ في لُزُومِ مُحَمَّدٍ صلى الله عليه و آله * فَاشْدُدْ بِصُحْبَتِهِ عَلِيُّ يَدَيْك ا « 3 » و وقتى بر رسول خدا صلى الله عليه و آله گذشت در حالى كه مشغول نماز بود و على عليه السلام در پهلوى او به نماز ايستاد و اقتدا به آن حضرت نموده بود ؛ ابوطالب عليه السلام با جعفر گفت كه اى پسر من تو نيز بال ديگر پسر عم خود رابچسبان ، يعنى در پهلوى او به نماز بايست ، جعفر در طرف ديگر به نماز ايستاد ، رسول خدا عليه السلام چون چنين ديد خود را از بين ايشان جلوتر كشيد كه از على و جعفر صف جماعتى بسته شد ، ابوطالب بسيار مسرور شد به حدى كه آثار سرور در صورت مباركش ظاهر شد و فرمود : انَّ عَلِيّاً وَ جَعْفَراً ثِقَتي * عِنْدَ مُلِمِّ الزَّمانِ وَ النُّوَبِ لا تَخْذُلا وَانْصُر ابْنَ عَمِّكُما * اخي لِامّي مِنْ بَيْنِهِمْ وَ ابي

--> ( 1 ) ( . ) بحارالانوار ( ، ج 35 ، ص 72 به نقل از ) امالى صدوق ( 2 ) ( . ) بحارالانوار ( ، ج 35 ، ص 73 به نقل از ) كافى ( ، ج 1 ، ص 445 . ) ( 3 ) ( . ترجمه : دستاويز مطمئن ( نجات در دنيا و آخرت ) در همراهى با محمد صلى الله عليه و آله ) ( است ، پس اى على هر دو دستت ) ( را در تمسك به رشتهء مصاحبت و همدمى او محكم كن . ) بحار ( ، ج 35 ، ص 120 . )