هم از مريضان عيادت مىكرد ، جنازه‌ها را تشييع مىنمود و معذرت خواهى ديگران را قبول مىكرد . در خوراك و لباس بر بردگان و كنيزان برترى نداشت . هركسى كه نزد او مىآمد ، چه انسان آزاد ، برده يا كنيز ، براى رفع حاجت او اقدام مىكرد . بداخلاق و خشن نبود . هنگام نشستن تكيه نمىداد . از ديگران جلوتر راه نمىرفت . به صورت مداوم به چهرهء كسى نگاه نمىكرد . هر نوع هديه را قبول مىكرد ، حتى اگر جرعه‌اى شير بود . براى خداوند خشمگين مىشد و هيچ‌گاه براى خود خشمگين نشد . « 1 » انس گفت : هرگاه پيامبر صلّى اللّه عليه و آله يكى از اصحاب را سه روز نمىديد ، جوياى حالش مىشد . اگر از شهر بيرون رفته بود ، برايش دعا مىكرد و اگر در شهر بود به ديدنش مىرفت و اگر مريض بود ، از او عيادت مىكرد . « 2 » روايت شده است كه هرگاه پيامبر صلّى اللّه عليه و آله سوار بر مركبى بود ، اگر پياده‌اى را مىديد ، او را نيز سوار مىكرد و اگر قبول نمىكرد كه سوار شود ، مىفرمود : جلو برو و در فلان محل منتظر من باش . همچنين روايت شده است كه عده‌اى از مردم مدينه آن حضرت و پنج نفر از اصحابش را به غذايى دعوت كردند . ايشان همراه آن پنج نفر در راه بودند كه يك نفر ديگر نيز به آنها اضافه شد . وقتى كه به مقصد رسيدند ، پيامبر به نفر ششم فرمود : همين‌جا بمان ! چون اين مردم تو را دعوت نكرده‌اند ؛ بگذار تا من داخل بروم و اجازهء تو را نيز بگيرم . « 3 » از طريق اهل سنت روايت شده است كه پيامبر در سفرى بود ، دستور داد گوسفندى را بكشند . شخصى گفت : اى رسول خدا ، كشتن آن با من .

--> ( 1 ) . مناقب آل ابى طالب ، ج 1 ، ص 127 . ( 2 ) . مجمع الزوائد ، ج 2 ، ص 295 . ( 3 ) . درر الاخبار ، ص 152 .