تعالى از برگزيدگى « آدم » به دروغ « ابليس » ، چيزى را . پس صدق ، صفت راستگوست . و حقيقت راستى ، اقتضاى پاك كردن الهى مىكند بر بندهء خود ؛ همچنان‌كه ذكر شده از راستى حضرت « عيسى » ع در روز قيامت ، به آنكه اشاره كرده خداى تعالى در « قرآن » از صدق « عيسى » ع ؛ و آن ، نجات است از براى صادقان از مردان امّت حضرت محمّد ص ؛ پس فرمود : حقّ - سبحانه و تعالى - كه : « آن روزى است كه نفع مىرساند صادقان را صدق ايشان » ، و فرمود حضرت امير مؤمنان ص : « راستى ، شمشير خداست در زمين و آسمان خود ؛ به هر طرف كه روآورد آن شمشير ، مىبرد » . [ پس ] اگر خواستى بدانى كه تو راستگويى يا دروغگو ، پس نگاه كن بر قصد معنى خود ، و تفكّر كن در ادّعاى خود ، و وزن كن آن را با ميزان خداى عزّ و جلّ ، مثل آنكه تو در روز قيامت هستى ، كه فرموده حقّ تعالى : « وزن در آن روز ، حقّ است » . پس وقتى كه برابر شود معنى تو با ته ادّعاى تو ، ثابت شود مر تو را راستى . و پست‌ترين حدّ راستى ، آن است كه مخالف نباشد زبان دل را و دل زبان را . و مثل راستگو كه به اين صفت‌ها باشد كه ذكر نموديم ، همچون جان‌دهنده‌اى است ؛ اگر جان ندهد چه كند ؟ . * * *