حضرت را - در هر عصر كه باشد - به امامت و مقتدائى و مولائى خود بشناسد . و امامت را درجهء رفيعه است ؛ زيرا كه حقّ - جلّ و علا - بعد از نبوّت و رسالت و خلّت ، رتبهء امامت را به حضرت خليل خود « ابراهيم » عليه السّلام كرامت فرمود ، كه : إِنِّي جاعِلُكَ لِلنَّاسِ إِماماً « 98 » ؛ و امامت در اين مقام ، به معنى ولايت كلّيّهء شمسيّهء الهيّه است در مقابل ولايت به معنى وصايت كه آن را ولايت قمريّه خوانند كه اين ولايت ، مكتسب است از شمس نبوّت و باب مدينهء اوست . و نبوّت مطلقه ، مكتسب است از شمس ولايت الهيّه ؛ چنان‌كه وارد است : « الولاية افضل من النّبوّة » « 99 » ، و مقام ، گنجائى زياده از اين بيان ندارد . و خامس : معرفت اركان است ، و سادس : معرفت نقباء ، و سابع : معرفت نجباء ؛ و مراد از اين سه طايفهء جليله كه اركان و نقباء و نجبايند و حضرت ، معرفت ايشان را داخل در اركان معرفت فرموده ، شيعيان خالص الولا و اولياء و عرفاء اين امّت مرحومه‌اند كه در باطن و سرّ ، اكتساب نور ولايت از امام عصر خود مىنمايند و عارف به طريقهء سلوك الى اللّه در منهج قلب و اسرار ولايت شده‌اند . و به سبب اختلاف در مراتب معرفت و ولايت ايشان ، حضرت هر طبقه از ايشان را مسمّى به اسمى فرموده مناسب با رتبهء آن طبقه ؛ و طبقهء اولى كه در معرفت و ولايت حضرت امام ص اكملند ، اركان و ثانيه را نقباء و ثالثه را نجباء نام فرمود ؛ چنان‌كه همين اختلاف در ولايت ، فى ما بين [ اصحاب ] حضرت

--> - 107 و 203 ، 28 : 199 ، 29 : 602 ، 31 : 436 ، 33 : 53 ، 38 : 189 ، 39 : 47 و 210 ، 40 : 70 و 87 و 201 - 206 و 286 ، 41 : 301 و 327 ، 69 : 81 ، 93 : 57 ، 102 : 106 ، « شواهد التّنزيل » 1 : 104 و 432 ، « شرح نهج البلاغة » 7 : 219 ، 9 : 165 ( 98 ) - ( خداى تعالى به حضرت ابراهيم فرمود : ) من تو را براى مردم امام قرار دادم : سورهء 2 آيهء 124 ( 99 ) - ولايت ، برتر از نبوّت است : « مفاتيح الاعجاز فى شرح گلشن راز » : 234