متّقين و محدّثين است . و ثانى : اقتدا در علوم طريقت و حقيقت كه مشتمل است بر معرفت نفس و دركات و درجات تنزّل و ترقّى و نقص و كمال ، و بر معرفت ذات و صفات حقّ - جلّ و علا - و ارسال رسل و انزال كتب ، و معرفت نتايج و ثمرات معاديّه ، از ثواب و عقاب و جنّات و جحيم و حشر و نشر و اسرار قيامت ؛ و اقتدا در اين علوم و معارف در زمان غيبت ، اقتدا به اولياى خدا و عرفاء و شيعيان خالص‌الولاى اهل عصمت ص است ؛ زيرا چنان‌كه راويان احاديث كه اهل صورت و ظاهرند ، علم شريعت را معنعنة از لسان گهربار معجز بيان امام ص نقل مىنمايند ، همچنين راويان انوار ولايت و معرفت كه مسمّى به اولياء و اهل معنى و كشف و معرفتند ، انوار ولايت و علم طريقت و حقيقت و معارف الهيّه را ، قلب به قلب از حضرت معصوم ، به قلوب صافيهء زاكيه نقل مىنمايند ؛ و چون حامل نور ولايت و معرفت معصوميّه مىباشند ، مسمّى به اوليا و عرفاء امّت مرحومه شده‌اند و اهل معنى و سلوك و طلّاب و مريدين را اقتداء - در باطن - به اين بزرگواران است . و چنان‌كه راويان ، احاديث و نقل حديث را « لسانا عن لسان » « 84 » به معصوم مىرسانند ، عرفاء و اولياء امّت ، انوار ولايت و معرفت را به قلوب مصفّاى مزكّى ، « قلبا عن قلب » « 85 » حكايت از معصوم مىنمايند ؛ مثل آنكه اگر آينهء صافيه در مقابل قرص آفتاب داشته شود ، از قرص آفتاب ، عكس‌پذير گردد ؛ و همچنين صد آينه كه در مقابل آئينهء اوّلى - به ترتيب - داشته شود ، در آئينهء آخرى پيدا مىشود آنچه در آئينهء اوّلى ظاهر است ؛ چنان‌كه از اهل عصمت وارد است كه : « المؤمن مرآة المؤمن » « 86 » . پس دستاويز

--> ( 84 ) - زبانى از زبانى ( 85 ) - قلبى از قلبى ( 86 ) - مؤمن ، آينهء مؤمن است ؛ يعنى صفات نيك و بد خود را در آينهء او مىبيند : -