الدَّرْكِ الْأَسْفَلِ مِنَ النَّارِ « 83 » . فعلى هذا ، در ايّام ظهور حضرات ائمّهء هدى ، طريقهء اقتدا واضح و ظاهر است و كار دوستان و شيعيان ، آسان است ؛ و ليكن در ايّام غيبت اين بزرگواران ، كار ايشان ، صعب و دشوار است ؛ زيرا كه اقتدا به امام عصر ص به چه قسم توان نمود ؟ علماء دين مبين كه وارثان علم شريعت حضرت سيّدالمرسلينند و علوم حلال و حرام دينيّه را حاوى و جامعند برآنند كه اقتدا به حضرت رسول و ائمّهء هدى ص در غيبت امام عليه السّلام اقتدا به علماء اماميّهء اثناعشريّه است كه راويان احاديث اصول و فروع دين و صاحبان تقوى و يقينند ؛ چنان‌كه از اهل عصمت عليهم السّلام ، سؤال كردند كه : « در زمان غيبت ، اقتدا و متابعت به كه كنيم » ؟ فرمودند : « به اتقاى در دين ، و اعلم در احاديث ما » . پس علما و راويان متّقين ، احاديث معصوميّه را تا به اهل عصمت - معنعنة - از يكديگر روايت مىنمايند ؛ و به سبب علم ايشان به اصول و فروع دين ، از احاديثى كه معنعنة از حضرت رسول خدا و ائمّهء هدى ص نقل مىنمايند ، در عصر غيبت امام ص مقتدايان امّت شده‌اند و در مسائل ضروريّهء اصول و فروع دين ، خلايق را چاره به‌جز رجوع به ايشان نيست . فعلى هذا ، علماى متّقين و محدّثين ، راويان صورت علوم شرعيّه‌اند از حضرت معصوم ص ؛ و اهل صورت ، اقتدا به ايشان در علوم شرعيّه مىنمايند . و عرفاء الهيّين كه وارثان علوم طريقت و حقيقت در زمان اهل عصمت ص و در زمان غيبت مىباشند و معارف الهيّه و مكاشفات معنويّهء قلبيّه را حاوى و جامعند ، برآنند كه اقتدا و متابعت به اهل عصمت عليهم السّلام بر دو قسم است ؛ اوّل : اقتدا در صورت علم شريعت است ؛ و اين اقتدا در ايّام غيبت ، به علماء

--> ( 83 ) - به منهج اوّل ، صفحهء 589 و 590 رجوع شود .