مشغول به تغوّط شوند ؛ لهذا غذا را بتدريج كم مىكرده‌اند تا آنكه چهل روز يك دفعه غذائى مىخورده و مدّة العمر ، به سبب حياء از حقّ تعالى ، پا را در حضور او - جلّ و علا - دراز نمىكرده‌اند ؛ پس اشتغال به خود ، نشانهء اهل حياء است . و ثانى ، اعتزال « 27 » از خلق است ؛ زيرا كه چنين تصوّر مىكند كه در ميانهء خلق ، كاملين هستند كه صاحب كمال و بصيرتند ، و به ديدهء ظاهر و باطن مىبينند نقايص انسان را ؛ حيا مانع است صاحب حيا را از حضور ايشان ؛ و ساير خلايق كه صاحب قصور و غفلتند ، معاشرت با ايشان باعث غفلت مىشود از اصلاح حال و تكميل از نقايص خود ؛ پس عزلت مىكند از همهء خلايق ؛ و شايد مراد از اعتزال از خلق ، عزلت از اهل غفلت باشد و بس . ثالث : انزجار صاحب حياء است از آنچه خلق در آنند ؛ زيرا كه خلايق ، گرفتار معاصى و منغمر در نقايص خودند ، و غفلت آنها را مانع است از اصلاح احوال خويش ؛ و صاحب حيا ، خوش ندارد كه معاصى حقّ تعالى را از ديگران نيز مشاهده نمايد ، و ديدن معصيت ، باعث تنفّر از آنها مىشود . رابع : اگر واگذاشته شود صاحب حيا بر حال خود ، مجالست نمىكند با احدى به سبب مشاهدهء دورى خلق از حقّ تعالى ، و ليكن به جهت احتياج و ضرورت ، چاره از معاشرت به قدر ضرورت ندارد . و شاهد مىآورد آن حضرت از حضرت رسول ص [ كه ] فرمود : « وقتى كه مىخواهد خداوند به بنده خير را ، مشغول مىسازد او را از نيكيهاى او ، و مىگرداند بديهاى او را در پيش دو چشم او ، و مكروه مىسازد در نزد او مجالست معرضين « 28 » از ذكر حقّ تعالى را » .

--> ( 27 ) - كناره جستن ( 28 ) - روگردان‌شوندگان