رساند . پس سخاوت ، دين الهى را بر پا دارد و ركنى است از ايمان ؛ و ايمان ، موقوف به نور يقين است ؛ زيرا كه تا يقين كامل نگردد ، امنيّت خاطر كه ايمان است حاصل نگردد ، و تا ايمان حاصل نيايد ، بذل مال و جان و حظوظ نفسانيّه را در راه حقّ - جلّ و علا - ننمايد . پس سخاوت ، از صفات مؤمنين و شعاعى است از نور يقين . پس يقين بر حقيقت حقّ - جلّ و علا - [ و ] سزاوار بودن بر پرستش ، به سبب افاضهء نور وجود و كمالات بر انسان ، و يقين بر مثوبات معاديّه و اخرويّه برحسب مواعيد الهيّه ، سبب بزرگى است از اسباب سخاوت و اعظم اسباب آن است . و سبب ديگر كه امام عليه السّلام از براى سخاوت بيان فرموده ، معرفت مقصود انسان است در بذل و سخا ؛ زيرا كه مقصود مؤمن با يقين ، قرب به معبود حقيقى و ترقّى به درجات معنويّهء عاليهء انسانيّه و فوز و فلاح از دركات و حجب نفسانيّهء سافله « 40 » و دريافت نعماى اخرويّهء باقيه است كه تمام آنها ابدى دائمى باقى است ؛ و آنچه را انسان بذل مىنمايد در راه حقّ - جلّ و علا - ، نعماى فانيه و قواى زائله و حيات ناقصهء بدنيّهء دنيويّه است كه در مدّت عمر قليل ، انسان مالك و متصرّف در آن است ، و بعد ، زائل مىگردد به موت او . پس البتّه مؤمن موقن « 41 » عارف به حقّ - جلّ و علا - و امور آخرت و دنيا ، سهل مىشود بر او بذل امور فانيه به جهت دريافت امور باقيهء دائمهء ابديّه . و حضرت امام - عليه الصّلاة و السّلام - حديثى از حضرت رسول - صلّى اللّه عليه و آله - نقل فرموده كه دليل است بر آنكه سخاوت ، جبلّى

--> ( 40 ) - فروردين ( 41 ) - صاحب يقين