حقّ تعالى مگر بر سخاوت » . و سخاوت ، صفتى است كه واقع مىشود بر هر محبوبى كه كمترين آن دنياست . و از نشانهء سخاوت است آنكه پروا نكند مؤمن هركس بخورد دنيا را و هركس مالك شود آن را ، خواه مؤمن و خواه كافر يا معصيت كار يا مطيع باشد ، يا صاحب شرافت يا صاحب پستى ؛ پس اطعام نمايد و خود گرسنه ماند ، و بپوشاند غير خود را و خود برهنه ماند ، و عطا نمايد به غير و قبول نكند عطاء غير خود را ، و منّت نگذارد به عطا كردن بر غير خود و منّت گذارده نشود از ديگران . و اگر مالك شود دنيا را - به تمام آن - نبيند نفس خود را در دنيا مگر بيگانه از دنيا ، و اگر عطا نمايد دنيا را در راه خدا ، در يك ساعت ، ملالت به هم نرساند . فرمود رسول ص خدا : « صاحب سخاوت ، نزديك است از خدا ، نزديك است از بهشت ، نزديك است از خلق و دور است از آتش جهنّم ؛ و صاحب بخل ، دور است از خدا ، دور است از مردم و دور است از بهشت ، نزديك است از آتش » . و نام گذارده نمىشود سخى مگر آن كسى كه بذل كند در طاعت حقّ تعالى و از براى وجه كريم او ، و اگرچه به گردهء نانى باشد يا شربت آبى . و فرمود حضرت رسول ص : « صاحب سخاوت ، حامل است آنچه مالك است ، و حال‌آنكه اراده كرده باشد در بذل وجه حقّ تعالى را ؛ و امّا آن كسى كه سخاوت را بر خود مىبندد ، در معصيت حقّ تعالى است ؛ پس حامل است سخط و غضب حقّ تعالى را ؛ و حال‌آنكه او بخيل‌ترين مردم است از براى نفس خود ، پس چگونه است از براى غير خود در مقامى كه متابعت كرده است هواى خود را و مخالفت كرده امر حقّ تعالى را ؟ ! » . فرموده است خداى عزّ و جلّ : « هرآينه حامل مىشوند بارهاى خود را و بارهاى ديگران [ را ] با بارهاى خود » . و فرمود حضرت پيغمبر ص : « مىگويد خدا : اى پسر آدم ! ملك ملك من است و مال مال من است ، اى مسكين ! كجا بودى زمانى كه بود ملك و نبودى