براى دعاكننده ؛ پس كيست آنكه اميد داشت مرا از براى « نوائب و نوازل » « 19 » خود ، قطع كردم اميد او را ؟ و يا اميد داشت از براى قصد خودم كه بريدم اميد او را از خود ؟ گردانيده‌ام آمال عباد خود را محفوظ در نزد خود ؛ پس راضى نيستند به حفظ من ، و پر كردم سماوات خود را از كسانى كه ملول نمىشوند از تسبيح من ، و امر كردم ايشان را كه نبندند ابواب ميان من و عبادم را ، پس وثوق و اعتماد ندارند به قول من ؛ آيا نمىدانند كسى كه عارض شود او را نازله‌اى از من ، مالك نيست رفع آن را به‌جز من احدى مگر بعد از اذن من ؟ پس چگونه غفلت مىورزد از من ؟ ! عطا كردم او را به جود خودم آنچه را سؤال نكرد از من ، بعد برداشتم از او عطاى خود را ، پس سؤال نكرد از من ردّ آن را ، و سؤال كرد غير مرا ، آيا پس مىبيند مرا كه ابتدا مىكنم به عطا كردن بر او ، پيش از خواستن او ، و بعد كه سؤال كند جواب ندهم سائل خود را ؟ ! پس بخيل داند مرا بندهء من ، آيا نيست كرم و جود از براى من ؟ آيا نيست عفو و رحمت به دست من ؟ آيا نيستم من محلّ آمال ؟ پس كيست كه ببرد آمال را غير از من ؟ پس آيا نمىترسند اميد دارندگان آنكه اميد داشته باشند غير مرا ؟ ! پس اگر اهل سماوات و ارض من اميد داشته باشند - تماما - و عطا كنم هريك را مثل آنچه مىخواهند جميع آنها ، ناقص نمىشود از ملك من مثل عضو ذرّه‌اى « 20 » ، و چگونه ناقص مىشود ملكى كه من نگاهدارندهء آنم ؟ ! پس بأس و شدّت و هلاكت از براى مأيوسان از رحمت من است ، و از براى كسانى كه عصيان كنند مرا و مراقب نباشند مرا . پس ، از آيات « كلام اللّه » و احاديث اهل عصمت ص ، فضل توكّل و اعتصام

--> ( 19 ) - نوائب ، جمع نائبه به معنى بلا و سختى است ، و با كلمهء نوازل كه جمع نازله است ، به يك معنى آمده است ؛ يعنى بلا و سختى كه بر كسى فرود آمده باشد . ( 20 ) - ذرّه : مورچه