مىكنند ؛ پس هرگاه ظفر يافتند بر موضع توكّل ، وطن مىنمايند در آن . و نيز از آن حضرت وارد است [ كه ] فرمود : « كسى كه عطا كرده شود سه چيز ، منع كرده نمىشود از سه چيز - يعنى حقّ تعالى كه عطا فرمود سه چيز را ، منع نمىكند از سه چيز - : به كسى كه داد دعا را ، عطا مىفرمايد اجابت را ، و به كسى كه داد شكر را ، عطا مىكند زياده بر او ، [ و ] به كسى كه داد توكّل را ، عطا مىكند كفايت را » . بعد فرمود : « آيا خوانده‌اى كتاب خداى عزّ و جلّ را ؟ : وَ مَنْ يَتَوَكَّلْ عَلَى اللَّهِ فَهُوَ حَسْبُهُ « 15 » ، و قال : لَئِنْ شَكَرْتُمْ لَأَزِيدَنَّكُمْ « 16 » ، و قال : ادْعُونِي أَسْتَجِبْ لَكُمْ « 17 » » . و از « حسين بن علوان » « 18 » روايت شده كه : « در بعضى از اسفار ، نفقهء من تمام شد ، پس بعضى از اصحاب علم گفت : به كه اميدوارى از براى نفقه ؟ گفتم : به فلان ! گفت : و اللّه حاجت تو برنيايد ! گفتم : از چه راه مىگوئى ؟ گفت : حضرت ابى عبد اللّه حديث كرد مرا كه حقّ - تبارك و تعالى - مىفرمايد : قسم به عزّت و جلال و بزرگى و ارتفاع خودم بر عرش من كه هرآينه قطع مىكنم آرزوى هر آرزودارنده از غير خودم از مردم را به يأس ، و هرآينه مىپوشانم او را ثوب ذلّت در نزد خلق ، و دور مىسازم او را از قرب و فضل خود ، اميد دارد غير مرا در شدايد ؟ ! و حال‌آنكه شدايد به دست من است ، و اميد دارد غير مرا و مىكوبد به فكر باب غير مرا ؟ ! و حال‌آنكه به دست من است مفاتيح ابواب ، و تمام باب‌ها بسته است به جز باب من كه مفتوح است از

--> ( 15 ) - به منهج حاضر ، صفحهء 271 رجوع شود . ( 16 ) - به منهج اوّل ، صفحات 214 و 241 رجوع شود . ( 17 ) - به منهج اوّل ، صفحات 393 و 403 رجوع شود . ( 18 ) - مردى اصلا از اهل « كوفه » است كه در « بغداد » مىزيسته . او و برادرش « حسن » از اصحاب حديث در قرن دوم هجرىاند : « قاموس الرّجال » 3 : 486 ( نقل به اختصار )