فعلى هذا ، حضرات خاتم و ختميّون - عليهم الصّلاة و السّلام - كه خالص و كامل در عبوديّت و موصوف به صفات كامله و اخلاق حسنهء ربوبيّت ، و مقصود بالذّات از خلقت عالم و آدم ، و مظهر جامع و مخزن كامل جواهر كنز الهيّه مىباشند ، مستحقّ ستايش و مدحت حضرت احديّتند - « دون غيرهم من النّاس » « 36 » - و مؤمنان و شيعيان اين بزرگواران ، به قدر ربط و اتّصال و تولّى و تمسّك به عروةالوثقاى ولايت ايشان ، به طفيل ايشان ، ممدوح و مقبول حقّ - جلّ و علا - مىگردند . پس مقام حبيبيّت و ممدوحيّت خداوند ، از خصائص اين بزرگواران است و شيعيان ، به فضل متابعت ايشان داخل در اين مقام مىشوند ، كه : قُلْ إِنْ كُنْتُمْ تُحِبُّونَ اللَّهَ فَاتَّبِعُونِي يُحْبِبْكُمُ اللَّهُ « 37 » ؛ دست هركس به دامان جلال دولت اين صاحب‌دولتان نرسد و از نعمت محبوبيّت و ممدوحيّت خداوند ، متنعّم و بهره‌مند نگردد : « اللّهمّ اجعلنا من حزبك ؛ فانّ حزبك هم المحبوبون عندك ، و من جندك ؛ فانّ جندك هم الممدوحون لديك » « 38 » . و از جمله امتحانات الهيّه نسبت به فقير شارح آنكه در بين تحرير شرح

--> - نبوّت ؛ زيرا كه ولايت ، جنبهء رابطه‌اى هر پيامبر است با حضرت حقّ ، و نبوّت ، جنبهء فرمانبردارى ؛ و چون حضرت ختمىمرتبت ( ص ) خود صاحب همان ولايت است كه حضرت على عليه السّلام داراى آن است ، بنابراين ، اين موضوع منتفى است ، امّا چون حضرت امير مؤمنان على عليه السّلام محلّ ظهور همان ولايت و مأمور به افاضه و نشر آن است لذا اگر او نبود ، هدف از نبوّت در همهء انبيا بيهوده و بىثمر بود و فائده‌اى بر وجود انبيا عليهم السّلام مترتّب نبود : اين است معنى لو لا علىّ لما خلقتك . ( 36 ) - سواى ديگر مردم ( 37 ) - به منهج حاضر ، صفحات 125 و 126 رجوع شود . ( 38 ) - بار خدايا ! ما را از حزب خود قرار ده ؛ زيرا كه حزب تو پيش تو محبوبانند ، و از لشكريان خويش مقرّر فرماى ؛ زيرا كه لشكريان تو در نزد تو مورد ستايش تواند .