جميع صفات كماليّهء الهيّه مىباشند و نفوس اين بزرگواران ، نفوس قدسيّهء كلّيّهء الهيّه است كه تقدّس و تنزّه دارند از نقايص و لوازم بشريّت و امكانيّت ، و داراى عبوديّت بر وجه كامل اكمل - كه ما فوق آن متصوّر نيست - مىباشند ؛ زيرا كه ختم كمال در ميان جميع انبياء و مرسلين ، به اين بزرگواران شده ؛ نفوس شيعيان ايشان ، منشعب و ظاهر از نفوس كلّيّهء ايشان است . پس هركس به قدر صدق و محبّت و توجّه و توسّل به ايشان ، از انوار بدنيّه ، و چشمه و معدن بحر عبوديّت اين بزرگواران بهره دارد ؛ هركه ارتباطش بيشتر ، اكتسابش بيشتر و هركه اكتسابش زيادتر ، صفات حسنه و اخلاق حميده‌اش بيشتر است . و از جمله لوازم عبوديّت خالصه به حقّ - جلّ و علا - ، طلب عبد است مقبوليّت و ممدوحيّت در نزد معبود خود ، و هرب « 11 » و فرار از مذموم شدن در نزد او - جلّ و علا - ، و چشم پوشيدن از ما سواى او ، « كائنا من كان » « 12 » ؛ زيرا كه اگر نظر و التفات نمايد به مدح و ذمّ ديگران او را و خشنود شود از مدح خلايق و افسرده گردد از ذمّ ايشان ، هنوز در عبوديّت خالص نباشد بلكه مشرك است ؛ زيرا كه وجود خلايق و مدح و ذمّ ايشان را مبدإ اثر و فايده و ضرر از براى خود دانسته ؛ و حال‌آنكه مؤثّر به اسباب در عالم وجود و بدون اسباب در عالم غيب و شهود ، نيست مگر حقّ جلّ و علا . پس خلوص عبوديّت ، مقتضى عدم التفات به مدح و ذمّ خلايق است ، بلكه تساوى اين دو در نظر ، مشهود او ؛ زيرا كه مدح ايشان باعث ممدوحيّت عبد در نزد خالق ، و ذمّ ايشان باعث مذموميّت نيست . فعلى هذا ، امام ص مىفرمايد : نمىگردد بنده‌اى خالص در عبوديّت خداوند

--> ( 11 ) - گريز ( 12 ) - هر موجودى ، هركه باشد .