فرموده : وَ مَنْ يَتَّقِ اللَّهَ يَجْعَلْ لَهُ مَخْرَجاً * وَ يَرْزُقْهُ مِنْ حَيْثُ لا يَحْتَسِبُ وَ مَنْ يَتَوَكَّلْ عَلَى اللَّهِ فَهُوَ حَسْبُهُ « 64 » . و بعضى از بزرگان گفته‌اند كه : « زاهد صادق ، كسى است كه قوتش آن باشد كه بيابد ، و لباس او ساترش باشد ، و مسكنش هر مكانى است كه برسد به آن ، و دنيا محبس اوست و خلوت ، مجلس اوست و قبر ، خوابگاه او و عبرت ، فكرت او و « قرآن » و ذكر حقّ تعالى ، حديث او و پروردگار ، انيس او و زهد ، قرين او و حزن ، شأن او و حياء ، شعار او و جوع ، نانخورش او و حكمت ، كلام او و خاك ، فراش او و تقوى زاد او و سكوت ، غنيمت او و صبر ، معتمد « 65 » اوست و توكّل ، كفايت او و عقل ، دليل او و عبادت ، پيشه و حرفت او و جنّت ، مبلغ و قيمت اوست » . و نيز از حضرت « عيسى ع بن مريم » وارد است كه : « مستقيم نيايد محبّت دنيا و آخرت در قلب مؤمن ، چنان‌كه جمع نگردد آب و آتش در ظرف واحد » . پس ، زاهد بايد در غير ضرورت ، طمع و محبّت دنيا را از دل بيرون نمايد اگر سلامتى دين خود را خواهد : به يك دل ، كى توان انديشهء دنيا و دين كردن * كه نتوان هر دودست خويش در يك آستين كردن چه رسد به محبّين حقّ تعالى ؛ زيرا كه محبّت حقّ تعالى ، نورى است كه رافع ظلمت محبّت ما سوى است ، و محبّين و فقراء فى سبيل اللّه ، اجلّ از آنند كه تذكّر به هم رسانند به دنيا و محبّت آن ، بلكه اوّل مقام محبّت و ولايت الهيّه كه ترك هستى است و لازم دارد ترك ما سوى اللّه را از دنيا و آخرت ، آخر مقام كامل زهد است كه درجهء عاشره است . و زهد محبّين الهى و ابدال و اولياء اللّه ،

--> ( 64 ) - به منهج حاضر ، صفحهء 271 رجوع شود . ( 65 ) - تكيه‌گاه