مىفرمايد : كُلُوا وَ اشْرَبُوا وَ لا تُسْرِفُوا « 60 » . و زهّاد ، نتوانند كه ترك نمايند اين‌قدر را اگرچه قبول ننمايند و زهد ورزند در زياده بر آن از حلال . و تكلّف در اكل و شرب و لباس و مسكن از حلال ، به قدرى كه اسراف نشود و ميانه‌روى و اقتصاد باشد ، مستحبّ و مباح است ؛ چه ، از اهل عصمت ص وارد است كه : « بخوريد قصدا « 61 » و بياشاميد قصدا و بپوشيد قصدا و مسكن سازيد قصدا و نكاح كنيد قصدا » ؛ يعنى به طريق توسّط ، و زيادتى را در راه خدا به مسكينان بذل نمائيد و صرف طاعات و خيرات و مبرّات كنيد . و قدر ضرورت از دنيا را ممكن است كه به سببى از اسباب دنيوى از زراعت و تجارت و كسب مشروع - « باىّ قسم كان » « 62 » - تحصيل نمايد . و طلب به قدر ضرورت از دنيا را - بالحقيقه - طلب آخرت و عبادت دانند اگر قصد از آن ، اسباب و قوّت بر طاعت باشد نه لذّت و شهوت . و گاهى نيز ممكن است كه بدون سبب ، مثل رزق طيور ، حقّ تعالى به واسطهء عباد خود ، رزق او را به او رساند ؛ چنان‌كه وارد است كه رزق مؤمن چون رزق طيور است ، صبح كه از آشيان بيرون آيند ندانند كه رزق آنها به كدام ارض محوّل است . و گاهى نيز اتّفاق شده كه رزق زاهدين صادق را از غيب ، حقّ تعالى عطا فرموده است ، از براى كسانى كه از خلق دورى جسته‌اند و به طريق توكّل ، در جبال به عزلت از خلق و طاعت حقّ تعالى به سر برده‌اند و دست از اسباب دنيويّه ، بالمرّه ، بريده‌اند ؛ چنان‌كه كتب احاديث و تواريخ ، مشحون « 63 » است به حكايات ايشان ، و حقّ تعالى در حقّ اين دو طايفه

--> ( 60 ) - . . . بخوريد و بياشاميد امّا زياده‌روى نكنيد . . . : سورهء 7 آيهء 31 ( 61 ) - بطور ميانه‌روى ( 62 ) - به هرگونه كه باشد . ( 63 ) - آكنده