دوست دارد اگرچه حجر يا مدرى « 4 » باشد . و پس از شناسايى حقيقت ذات و صفات و شنايع « 5 » و مهالك آن ، اجتناب نمايد آن را تا به هلاكت نيندازد او را . پس مىفرمايد : دنيا به منزلهء صورتى است كه سر آن كبر است ؛ زيرا كه سر ، اعظم اعضاست و كبر ، اعظم صفات و اخلاق ذميمهء رذيله است ؛ لهذا تشبيه فرمود آن را به رأس دنيا . و كبر ، از صفات كماليّهء محمودهء جليلهء عظيمهء خاصّه به حقّ تعالى است ؛ چنان‌كه در احاديث قدسيّه وارد است كه : « الكبرياء ردائي و العظمة ازاري ؛ فمن نازعني فيهما ، قصمته فى النّار » « 6 » ؛ يعنى اين دو صفت ، از خصائص منند و عباد را بهره نيست مگر به عطاء من ؛ اگر كسى بدون استحقاق به عطاء من ، اظهار كبر و عظمت نمايد ، منازعه كرده است مرا در اين دو ، و مىشكنم او را و در آتش مىاندازم . و اينكه نسبت كبرياء را به رداء و عظمت را به ازار « 7 » فرمود - با وجود آنكه او منزّه است از بدن و لباس آن - به سبب آن

--> - « المناقب » 2 : 327 ، « جامع الاخبار » : 180 ، « العمدة » : 271 و 278 و 279 و 284 ، « مشكاة الانوار » : 218 ، « مجموعهء ورّام » 1 : 231 ، 2 : 510 ، « كشف الغمّة » 1 : 415 ، « ارشاد القلوب » 1 : 171 ، « الصّراط المستقيم » 1 : 199 ، « كشف الرّيبة » : 76 ، « وسائل الشّيعة » 16 : حديث 21300 ، « بحار الانوار » 17 : 13 ، 27 : 102 و 105 ، 33 : 40 ، 41 : 279 ، 67 : 110 ، 68 : 70 ، 69 : 81 و 247 ، 93 : 57 ، « مستدرك الوسائل » 12 : حديث 13933 - 11 ، « شرح نهج البلاغة » 11 : 77 و 234 ( 4 ) - مدر : كلوخ ( 5 ) - زشتيها ( 6 ) - كمال ذات و بزرگى ، رداى من و عظمت ، ازار من است ؛ پس هركس در اين دو صفت با من بستيزد ، او را در آتش ( جهنّم ) مىشكنم : ( با مختصر تفاوتى در عبارت ) : « مجموعهء ورّام » 1 : 206 ، « ارشاد القلوب » 1 : 189 ، « منية المريد » : 330 ، « بحار الانوار » 1 : 152 ، 73 : 192 و 210 ، 87 : 302 ، « مستدرك الوسائل » 12 : حديث 13429 - 17 ، « شرح نهج البلاغة » 11 : 105 ، 13 : 128 ( 7 ) - لباس زيرپوش ، در مقابل ردا كه لباس بالاپوش را گويند .