ترجمهء اجماليّه : فرمود حضرت امام - عليه السّلام - : رسيده است به من آنكه سؤال كرده شد « كعب الاحبار » - كه از علماء « يهود » است - كه : « چه چيز است اصلح در دين و چه چيز است فاسدتركننده » ؟ پس گفت : « صلاح‌دارنده‌تر ، ورع و پرهيزكارى است و فساددارنده‌تر ، طمع از مردم است » . پس سؤال‌كننده گفت : « راست گفتى اى « كعب » . و طمع ، شراب « شيطان » است كه سيراب مىنمايد به دست خود مر خاصّانش را ؛ پس كسى [ كه ] مست شد از آن شراب ، هوشيار نگردد مگر در عذاب الم دارندهء حقّ تعالى يا مجاورت ساقى آن شراب كه « شيطان » است . و اگر نبود در طمع ، غضب الهى مگر به سبب معاوضهء دين به دنيا ، هرآينه مىبود همين‌قدر هم عظيم ؛ فرموده است خداوندى كه عزيز و جليل گوينده‌اى است كه : « ايشانند آن كسانى كه خريده‌اند ضلالت را به هدايت و عذاب را به مغفرت الهى » . و فرمود حضرت امير المؤمنين ص : « جود و بخشش كن بر هركس كه خواهى ، پس تو امير اويى ، و استغنا كن از هركس كه خواهى ، پس تو نظير و هم مثال اويى ، و اظهار فقر كن به سوى هركس كه خواهى ، پس تو اسير اويى » . و طمع‌دارنده ، كنده مىشود از او ايمان ، و حال‌آنكه او شعور به آن ندارد ؛ زيرا كه ايمان ، مانع مىشود ميانهء عبد و طمع در خلق ، پس مىگويد : « اى مصاحب من ! خزينه‌هاى حقّ تعالى پر است از كرامت‌ها ، و ضايع نمىكند او اجر احسان‌كنندگان را ، و آنچه در دست مردم است پس به درستى كه مشوب و مغشوش به ناخوشيهاست » ؛ و برمىگرداند ايمان ، مؤمن را به سوى توكّل بر خدا ، و قناعت بر نصيب خود از رزق ، و كوتاه كردن آرزو ، و ملازمت طاعت حقّ تعالى ، و مأيوسى از مردم . پس اگر كرد مؤمن آنچه را ايمان وصيّت كرده به آن ، ملتزم مىشود مؤمن را و اگر نكرد آن را ، وامىگذارد او را ايمان با شومى طمع ، و مفارقت مىنمايد او را .