ترجمهء اجماليّه : فرمود حضرت امام - عليه السّلام - : فريفته‌شدهء به دنيا ، صاحب مسكنت است و در آخرت ، صاحب غبن است ؛ زيرا كه فروخته است فاضل را - كه آخرت است - به پست‌تر از آن - كه دنياست - . و عجب مكن از نفس خود در مقامى كه بسا باشد كه مغرور مىشوى به مال خود و صحّت جسم خود ، و آنكه شايد باقى مانى ؛ و بسا باشد كه مغرور مىشوى به طول عمر خود و اولاد و اصحاب خود كه شايد نجات يا بى به ايشان ؛ و بسا باشد كه مغرور مىشوى به حال خود و آرزوى خود و برخورد به مأمول « 1 » نفسانى و هواى خود ، و گمان مىكنى آنكه تو صادق و محقّى « 2 » ؛ و بسا باشد كه مغرور مىشوى به آنچه مىبينند خلق از ندامت بر تقصير تو در عبادت ، و شايد حقّ تعالى مىداند از قلب تو به خلاف اين ؛ و بسا باشد كه بر پا مىدارى نفست را به عبادت ، در حال تكلّف و مشقّت ، و حقّ تعالى مىخواهد اخلاص را ؛ و بسا باشد كه افتخار مىكنى به علم خود و نسب خود ، و حال‌آنكه تو غافلى از پنهانىهاى آنچه در غيب حقّ تعالى است ؛ و بسا باشد كه توهّم مىكنى آنكه مىخوانى حقّ تعالى را ، و حال‌آنكه مىخوانى ما سواى او را ؛ و بسا باشد كه گمان مىكنى آنكه تو ناصحى خلق را و حال‌آنكه تو اراده مىكنى ايشان را از براى نفس خود و آنكه ميل كنند به سوى تو ؛ و بسا باشد كه ذمّ مىكنى نفس خود را و حال‌آنكه تو مدح مىكنى او را - بر حقيقت - . و بدان آنكه هرگز بيرون نيايى از ظلمات غرور و تمنّى مگر به صدق رجوع به سوى پروردگار ، و خشوع از براى او ، و شناسايى عيوب احوال خود از مقامى كه موافقت ندارد عقل و علم را ، و حامل نمىشود او

--> ( 1 ) - مورد آرزو ( 2 ) - محقّ : حق‌دارنده