معانى القرآن و حقائق السّنن و بواطن الاشارات و الآداب و الاجماع و الاختلاف ، و الاطّلاع على اصول ما اجمعوا عليه و ما اختلفوا فيه ، ثمّ حسن الاختيار ، ثمّ العمل الصّالح ، ثمّ الحكمة ، ثمّ التّقوى ، ثمّ حينئذ ان قدر هى . ترجمهء اجماليّه : فرمود حضرت امام - عليه السّلام - : حلال نيست فتوى در شريعت ، از براى كسى كه طلب فتوى نكند از حقّ تعالى به صفاء باطن و اخلاص عمل و ظاهر خود و دليلى از پروردگار در هر حال ؛ زيرا كه كسى كه فتوى داد ، پس بتحقيق ، حكم كرده است ؛ و حكم صحيح نيست مگر به اذن از حقّ تعالى و برهان او . و كسى كه حكم كند به خبر بدون معاينه ، پس او جاهل است ؛ و گرفته مىشود به جهل خود ، و گناهكار است به حكم خود . فرمود حضرت نبى ص : « جرئت‌دارتر شما بر فتوى ، جرئت‌دارتر شماست بر حقّ تعالى . آيا نمىداند مفتى آنكه داخل مىشود ميان حقّ تعالى و ميان بندگان او ، و او حايل است ميان جنّت و نار ؟ » . و گفت « سفيان بن عيينة » : « چگونه منتفع مىشود به علم من غير من ، و حال‌آنكه بتحقيق ، محروم كردم نفس خود را از نفع آن » . و حلال نيست فتوى در حلال و حرام ميان خلق ، مگر از براى كسى كه متابعت كند حق را از اهل زمان و ناحيه و بلد خود مر حضرت نبى ص را . فرمود حضرت رسول ص : « متابعت كردن حقّ تعالى به حكم « قرآن » ، تمنّى و ترجّى و اميد است ؛ زيرا كه فتوى عظيم است » . فرمود امير مؤمنان ص از براى قضاوت نماينده : « آيا مىشناسى ناسخ از آيات « كلام اللّه » را از منسوخ آن » ؟ گفت : « نه » ! فرمود : « آيا مشرف شده‌اى بر مراد حقّ - عزّ و جلّ - در مثال‌هاى قرآن » ؟ عرض كرد : « نه » ! فرمود : « در اين حال ، هلاك شده‌اى و هلاك مىكنى خلايق را » . و مفتى ، محتاج است به سوى معرفت معانى « قرآن » و حقايق سنّت‌هاى رسول ص و بطون