نشان دادنست ، اگر ديدى كسى را مارى يا عقربى مىخواهد بزند ، اگر او را به رفق و لطايف حيل نشان بدهى بسيار از تو ممنون خواهد بود و اگر متحاشيا « * » به او گفتى صدمه از تو مىخورد امتنان چندان ندارد ، و اگر عيبى را در او مطلع شدى ، ديدى از تو مخفى ميدارد ، ديگر او را اظهار مكن و اگر ديدى طبيعت بر او غالب است نميتواند ترك كند باز سكوت اولى است . و اما اگر ديدى در حق تو تقصير مىكند تحمل كن عفو فرما ، تجاهل نما اگر ديدى به درجه‌اى رسيده كه باعث قطع ميان شماست در خفا عتاب كنى اولى است از علانيه « * » . كنايه بگوئى بهتر است از تصريح و لذا رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله اگر خلافى از كسى مىديدند ، مىفرمودند ما بال اقوام كه چنين و چنان مىكنند و مهما امكن متحمل شدن اولى از همه است ، چه اينكه به نظرم مىآيد در حديث قدسى فرموده باشند : ما رضاى خودمان را در جفاى مخلوق پنهان كرده‌ايم ، هركس رضاى ما را طالب است بايد متحمل شود جفاى خلق را . و اگر ديدى عيب او از قبيل اصرار بر معاصى است - نعوذ باللّه - قيل وجب انقطاعه « * »

--> ( * ) متحاشيا : يك‌دفعه و بىمقدمه . ( * ) علانيه : آشكارا . ( * ) نعوذ بالله قيل وجب انقطاعه : پناه ميبرم به خدا - گفته شده كه جدائى از او واجب است .