منع نكرده ، و اللّه العالم . و متشكر بر نعم او باشد به زبان اگر حقى بر اين پيدا كرده باشد ، و ثالثا اگر حاجت به تعليم دارد ، از تعليم او مضايقه نكند ، به نحوى كه آداب معلم بايد ملاحظه شود كه از جملهء آن اينست كه اگر صاحب يك علم مخصوصى است ، علوم ديگر را تخطئه نكند ، اگر فقيه است نگويد حكمت چه كار آيد ، مشحون بر شبهات باطله است يا حكيم است نگويد فقه چه كار آيد ، مطالب خون حيض و نفاس كجا ، معرفت الهى كجا و هكذا تمام اين مذمت‌ها منشأ ندارد ، جز جهل بر آن علم ، زيرا كه هريك از علوم را فايده‌ايست در محل خود مگر اينكه شرعا بخصوص نهى داشته باشد ياد گرفتن آن ، غرض بيان اين ادب مخصوص بود ، و الّا آداب بسيار است در محل خود ، زيرا كه حاجت به علم اشدّ از مال است ، و نصيحت كند او را و ارشاد كند به امورات دينيه اگر حال طلبى در او ديده باشد و تحسين كند پيش از محسّنات را و تقبيح كند قبايح را لكن مهما امكن در خفيه او را تعليم نمايد تا مردم به جهل او ملتفت نشوند ، تا خجل شود ، يا مفتضح گردد . زيرا كه از علامات فارقه ميان نصيحت و افتضاح كردن اعلان و اسرار است . بايد برفق و مدارا او را بر عيوب او مطلع بگرداند ، زيرا كه عيب نشان دادن از قبيل مار مهلك