سستى در دين ، كم‌شرمى در چهره . ( 172 ) - زيرا خداى جلّ شأنه كه عالم به شايسته‌ترين چيزها براى بندگان مىباشد فقر را براى وى مقدّر كرده ، و لازمهء آن اينست كه اگر شكايتى نيز دارد جز بدرگاه الهى در دل شب شكايت نبرد . ( 173 ) - زيرا كه زياده از مقدار ضرورت فتنه و امتحان است ، كه خداوند آن را به بنده ميدهد تا ببيند با آنچه مىكند ، پس اگر بوسيلهء آن بخشش گناه كرد او را عذاب خواهد نمود و يا لا اقل از او حساب ميكشد - پناه به خدا . ( 174 ) - بايد بر مولايش توكل كند و از آنچه در دست مردم است مأيوس گردد . ( 175 ) - كه تواضع فقير اينست كه به اغنياء تكبر كند از اين‌جهت كه غنى هستند . ( 176 ) - چهارم : وقتى آنها را مىبيند كه در باطل فرورفته‌اند با آنها مداهنه و مسامحه نكند ، بخاطر طمع به حطام و پس‌ماندهء دنيا كه در دست آنهاست . ( 177 ) - زيرا رسيدن به سعادت ابدى با فقر آسانتر است . ( 178 ) - كه اين انفاق نزد خدا از چند جهت از بذل و بخشش اغنياء برتر و بالاتر است كه اينجا جاى تفصيل آن نيست و خدا عالم است . ( 179 ) - هفتم : وقتى كسى به وى مالى دهد اگر بداند حرام است واجبست كه از گرفتنش خوددارى كند و اگر بداند كه آن مشتبه است و يا حلال است ولى در گرفتنش منّت است بهتر آنكه آن را برگرداند ، و اگر بداند كه هديّهء حلال و بىمنّت است مستحب است كه بپذيرد به پيروى از نبى اكرم ( ص ) و ائمه ( ع ) . و اگر از صدقات است درصورتىكه مستحق هم باشد ، باز هم اگر بفهمد كه از روى رياء به وى داده مىشود ميتوان گفت گرفتن آن جايز نيست البته اگر حتما بداند كه اعانت بر گناه حساب مىشود .