محرّمات مشاهده كردن عظمت پروردگار است ؛ زيرا كه بعد از تدبّر كردن به آنكه چنين سلطان عظيم‌الشّأنى نهى كرد عبد ذليل محتاج خود را از آنچه مكروه است در نزد او و حال آنكه او بصير است به احوال و افعال عبد ، لهذا شرم مىكند بنده از آنكه اقبال كند به چيزى كه مكروه سلطان است در حضور او ؛ پس هرگاه شهود عظمت و جلالت حقّ تعالى و خبرت و اطّلاع او بر احوال عباد در قلب حاصل آمد به يقين كه چشم را از محارم و منهيّات خواهد بست . پس چنان كه حضرت امام و حضرت امير المؤمنين عليهما السّلام مىفرمايند معالجه و دفع اين مرض كه نگاه كردن به محرّمات است به بستن چشم است ، و آن حاصل نمىشود مگر به خمود در تحت سلطنت « عالم السّرّ و الخفيّات » « 4 » . و حضرت رسول مىفرمايد : بستن چشم باعث ديدن عجايب است ؛ زيرا كه در بستن چشم رفع مىشود حجب مشتهيات از بصيرت قلب ، و مشاهده مىنمايد عجايب ملكوت باطنيّه را . و امر الهى نيز بر بستن چشم و حفظ كردن فرج است به جهت نجات يافتن از معاصى و اقبال به طاعات . و همچنين وصيّت حضرت عيسى ( ع ) به حواريّين كه خواصّ و انصار اويند به بستن چشم از محارم است مىفرمايد : نظر به آنها تخم شهوات است و گياهى است كه مثمر فسق است ؛ و معنى فسق ، تجاوز از احكام و حدود الهى است . و حضرت يحيى ( ع ) نظر كردن غير واجب را - خواه حرام و خواه مكروه باشد - بدتر از موت مىداند ؛ زيرا كه در موت وصول به نعيم و حبيب است ، و در اين نظر وصول به جحيم است . و « عبد اللّه بن مسعود » - كه از جملهء اصحاب كبار است - مىگويد : كور شدن چشم بهتر از عيادت مريض است كه فعل مستحبّ است و نگاه كردن حرامى در آن واقع شود . پس حكم حقّ تعالى و اقوال حضرت رسول ( ص ) و اصحاب و ساير

--> ( 4 ) - دانندهء راز و نهانيها