است ؛ و وارد است كه نوم قيلوله اعانت مىكند بر قيام ليل به جهت صلاة تهجّد و ذكر و استغفار و توبه به حقّ تعالى ، پس شب‌زنده‌دار را لازم است كه در اين وقت بخوابد به جهت استراحت بدن و قوّت حرارت غريزيّه و تسكين قلب . و رابع : نوم حيلوله است و آن خواب بعد از زوال است يا در وقت زوال ؛ و در اين وقت ، خواب حايل مىشود ميان عبد و صلاة ، و باعث ترك فضيلت صلاة است ؛ و صلاة در اوّل وقت كه وقت فضيلت است چون شترى است و در آخر وقت كه وقت اجر است چون عصفورى « 24 » است ، و اگرچه نوم در اين وقت بدن را نافع است امّا ثواب اخروى و نفع روحانى در صلاة ، راجح است بر نفع بدنى در نوم . و خامس : نوم غيلوله است - بغين معجمه - به معنى هلاك است و آن خواب در آخر روز است ؛ و در اين وقت ، منبسط مىكند شيطان جنود خود را ، و علاوه بر آن باعث مىشود امراض مهلكه را در ظاهر و باطن ، و وارد است كه نوم بعد از عصر باعث حمق است ، و اين وقت را ساعت غفلت نامند ، و تحريص بر ذكر الهى در اين وقت وارد است . و نوم ميانهء عشاء اوّل و عشاء آخر باعث حرمان از رزق است . و خواب در غير اين اوقات ، بعد از اداء فريضه و نافله و سنّت و در وقت قيلوله نومى است محمود و مطلوب و مرغوب ؛ زيرا كه باعث مىشود تقويت بدن و قلب و قوّت روح را به جهت عبادت و خدمت پروردگار . بعد مىفرمايد : اگر خواب ، بعد از اداء فريضه و نوافل و سنن باشد اسلم « 25 » از جميع احوال است از براى اهل اين زمان ؛ زيرا كه بسبب تغيير اوضاع زمان ، احوال خلق ديگرگون شده كه ترك كرده‌اند مراعات دين و مراقبهء احوال خود را ، و در سمت يسار طريق الهى كه طرف تفريط است افتاده‌اند و گرفتار

--> ( 24 ) - گنجشك ( 25 ) - سالم‌تر