نمايد اگرچه در ضروريّات خود صرف نمايد و بال است بر صاحب آن : ابروباد و مه و خورشيد و فلك در كارند * تا تو نانى به كف آرى و به غفلت نخورى همه از بهر تو سرگشته و فرمانبردار * شرط انصاف نباشد كه تو فرمان نبرى پس تكلّف كردن به آنچه نيّت رضا و قرب و طاعت پروردگار در آن نباشد مذموم است . لهذا حضرت امام ( ص ) مىفرمايد كه اهل تكلّف بر خطااند اگرچه در صواب افتند ؛ مثل كسى كه طعامى را به جهت حظّ نفس و اظهار سليقه و خودنمائى به انواع اسباب و زحمت‌ها به جهت امثال و اقران و اهل دنيا ترتيب دهد و ايشان اجابت وعدهء او را ننمايند و جمعى مؤمنين بحسب اتّفاق به زيارت او آيند و تكليف نمايد كه صرف نمايند ؛ اين تكلّفى است كه آخرالامر منجرّ به صواب شده ، و ليكن چون در اوّل ، از نيّت للّه خالى بوده مكلّف آن بر خطا است ، و اگر در ترتيب مذكور ، نيّت اطعام مؤمنين و فقرا باشد - طلبا لمرضات اللّه - و ايشان را عذرى باشد كه اجابت شخص مطعم نكنند و آن طعام را اهل غفلت خورند اطعام‌كننده بسبب نيّت صدق خود به اجر عمل خود برسد . پس شخص متطوّع « 7 » كه نيّت او متابعت سنّت است اگر خطا نمايد مصيب است ، و همچنين است در ساير اشياء غير از مأكولات . و مىفرمايد : عاقبت امر تكلّف‌كننده نيست مگر خوارى و تعب ، و زحمت و مشقّت ؛ زيرا كه چه بسيار است كه ضرب و شتم مىكنند متكلّفين را امثال ايشان ، با وجود زحمات آنها در اطعمه و غير ذلك به جهت جلوه دادن عمل خود و تضييع ايشان . و ظاهر متكلّف ، ريا و خودنمائى است ؛ يعنى تكلّف ، عمل است از

--> ( 7 ) - فرمانبردار