شرح تفصيلى بدان كه منظور از باب بيان ، باب هدايت است ؛ در تفسير امام عليه السّلام وارد است : ذلِكَ الْكِتابُ لا رَيْبَ فِيهِ هُدىً لِلْمُتَّقِينَ « 5 » ؛ يعنى بيان للمتّقين . و هدايت به معنى ارائهء طريق است يعنى راه نمودن و چون در اين باب منظور حضرت امام عليه السّلام آشكارا ساختن راه و طريق به سوى حقّ جلّ و علا است لهذا معنون « 6 » شد اين باب به باب البيان . و شناسائى راه به سوى پروردگار مقدّم است بر تمامى علوم و عبادات و اخلاق و عقايد كامله و به اين جهت اين باب را مقدّم داشت بر ساير ابواب كتاب . بدان كه راه و سبيل به سوى خداوند نه مسافت جسمانى ظاهرى است كه به اقدام « 7 » و حركات بدنيّه طىّ آن توان نمود ؛ زيرا كه چهار صد و بيست و چهار هزار نبىّ و رسول در اين راه رفته‌اند و يك پى پا و جاى قدم از ايشان ظاهر نيست ، بلكه اين راه ، طريق باطنى است در انسان ، و راه سماوى « 8 » است در عالم امكان ؛ چنان‌كه وارد است كه لو خرج احدكم من بلده بفراسخ فليطلب لنفسه

--> - از بهترين كتب فلسفى و عرفانى بشمار مىرود كه در شرح اين بيت پس از آنكه متن حديث ذكر گرديده چنين آورده است : « . . يعنى چون ذات و حقيقت تو از همه شين و عار تعيّنات و هستى كه موجب حجابست پاك گردد و توئى تو بكلّى در حق محو و متلاشى شود نماز تو آن زمان قرّة العين گردد و وصلت حقيقى ميسّر شود و كما هى ( چنانچه بايد و شايد ) عارف بسرّ وحدت گردى و نور الهى روشنائى چشم تو شود و بدان نور بينى كه « ما » و « تو » پردهء جمال « او » بوده است و به غير از او موجودى نبوده است : پردهء خود از ميان بردار زود * در پس پرده ببين ديدار زود هركه از خود خويش خالى كرده است * گوى دولت از ميان او برده است ( 5 ) - اين قرآن كه در آن هيچ شبهه و شكّى نيست براى پرهيزكاران كتاب هدايت است : سورهء 2 آيهء 2 ( 6 ) - نامگذارى شده ، عنوان يافته ( 7 ) - با پاها ( 8 ) - آسمانى